Hello Poetry
Submit your work and get some sparkles! Create free account
underground-mamihan
underground-mamihan
i love beer
Kailangan ko lang ilabas kasi nakita ko tong picture sa Facebook. Inaamin ko madalas sumasayad sa isip ko to. Sino ba naman ang hindi maiisip to kung marealize mo kung gaano ka kahelpless at powerless na baguhin ang paligid mo. Sino ba naman ang hindi makakaisip na baka may mas magandang lugar para sa ating lahat na kung saan masaya tayo. Yung feeling of guilt kung bakit ako nasa loob ng kotse, naka-aircon tapos may batang kakatok sa bintana mo at siya ay walang makain, tapos pag inabutan mo magsasabi padin ng "Thank you po.", sabay bibili ng sundae sa Mcdonald's. Tangina lang diba, kasi bata lang din sila at gusto nila maenjoy ang buhay. Tapos, magmaneho ka lang sa Quezon ave, may kakatok sa bintana mo humihingi pagkain or limos. Tingin ka sa Quiapo may mga matatandang nanlilimos, tapos, masayang masaya pagka binigyan mo ng pagkain, nakakaputangina. Nung nag Davao kami, yung mga nagbebenta ng perlas dun alam **** isang kahig isang tuka ang buhay nila, isang tingin mo lang alam **** sobrang hirap ng buhay. Nakakagago pala talaga ang pakiramdam ng pribelehiyo no? Kasi andun ka lang para mag lamyerda at gumastos ng madaming pera. Yung feeling na nagiinstagram ako ng walang kakwenta-kwentang bagay tapos may namamatay sa gutom sa ibang lugar, may naaabusong ofw sa middle east, yung mga nasa Mindanao napapagitnaan ng gulo. Yung nakikita **** sales lady sa SM na alam **** todo kayod para kumita ng pera sa Maynila pero tangina hindi nabibigyan ng tamang benepisyo at kontraktwal padin. Ang swerte ko. Ang sarap ng buhay ko. Sa sobrang sarap, napakaunfair na at nakakagago na dahil di ko din masabing ayaw ko ang buhay ko, pero ayaw ko din ang mga nakikita ko. Ang labo no? At bilang isang ordinaryong tao, wala kang magagawa para matulungan sila na maglalast sakanya. Hanggang abot ka lang ng barya kasi di mo pwede isacrifice sarili **** kapakanan para sa iba. Dahil ganun na ang mundo ngayon, sarili ko muna bago iba. Pero masisisi mo ba yung pagiisip na ganun kasi may kanya kanya tayong mga problema na dulot ng pagiging myembro ng society? Duwag tayong lahat. Duwag na tumulong sa abot ng makakaya natin kasi takot tayo na baka tayo naman ang mapunta sa ganung kalagayan kapag binigay natin ang lahat. Tulad ko, pasuicide suicide pa pero duwag akong gawin, hanggang sagi lang sa isip ko, tangina ko eh no? Dahil yung nakakatulong lang talaga yung may tunay na tapang. Katulad ni Mother Teresa ang daming tinulungan at inalagaan, pero ironic dahil nawala ang paniniwala nya sa Diyos dahil sa nakita nya nasobrang hirap na dinadanas ng mga taong inaalagaan nya. Putangina ng Mundo. Bakit ba tayo nandito? Pagtapos nito balik na ko sa normal. Tangina nyo.
0
Mar 21, 2017
Mar 21, 2017 at 10:20 AM UTC
Putangina Ng Mundo
Kailangan ko lang ilabas kasi nakita ko tong picture sa Facebook. Inaamin ko madalas sumasayad sa isip ko to. Sino ba naman ang hindi maiisip to kung marealize mo kung gaano ka kahelpless at powerless na baguhin ang paligid mo. Sino ba naman ang hindi makakaisip na baka may mas magandang lugar para sa ating lahat na kung saan masaya tayo. Yung feeling of guilt kung bakit ako nasa loob ng kotse, naka-aircon tapos may batang kakatok sa bintana mo at siya ay walang makain, tapos pag inabutan mo magsasabi padin ng "Thank you po.", sabay bibili ng sundae sa Mcdonald's. Tangina lang diba, kasi bata lang din sila at gusto nila maenjoy ang buhay. Tapos, magmaneho ka lang sa Quezon ave, may kakatok sa bintana mo humihingi pagkain or limos. Tingin ka sa Quiapo may mga matatandang nanlilimos, tapos, masayang masaya pagka binigyan mo ng pagkain, nakakaputangina. Nung nag Davao kami, yung mga nagbebenta ng perlas dun alam **** isang kahig isang tuka ang buhay nila, isang tingin mo lang alam **** sobrang hirap ng buhay. Nakakagago pala talaga ang pakiramdam ng pribelehiyo no? Kasi andun ka lang para mag lamyerda at gumastos ng madaming pera. Yung feeling na nagiinstagram ako ng walang kakwenta-kwentang bagay tapos may namamatay sa gutom sa ibang lugar, may naaabusong ofw sa middle east, yung mga nasa Mindanao napapagitnaan ng gulo. Yung nakikita **** sales lady sa SM na alam **** todo kayod para kumita ng pera sa Maynila pero tangina hindi nabibigyan ng tamang benepisyo at kontraktwal padin. Ang swerte ko. Ang sarap ng buhay ko. Sa sobrang sarap, napakaunfair na at nakakagago na dahil di ko din masabing ayaw ko ang buhay ko, pero ayaw ko din ang mga nakikita ko. Ang labo no? At bilang isang ordinaryong tao, wala kang magagawa para matulungan sila na maglalast sakanya. Hanggang abot ka lang ng barya kasi di mo pwede isacrifice sarili **** kapakanan para sa iba. Dahil ganun na ang mundo ngayon, sarili ko muna bago iba. Pero masisisi mo ba yung pagiisip na ganun kasi may kanya kanya tayong mga problema na dulot ng pagiging myembro ng society? Duwag tayong lahat. Duwag na tumulong sa abot ng makakaya natin kasi takot tayo na baka tayo naman ang mapunta sa ganung kalagayan kapag binigay natin ang lahat. Tulad ko, pasuicide suicide pa pero duwag akong gawin, hanggang sagi lang sa isip ko, tangina ko eh no? Dahil yung nakakatulong lang talaga yung may tunay na tapang. Katulad ni Mother Teresa ang daming tinulungan at inalagaan, pero ironic dahil nawala ang paniniwala nya sa Diyos dahil sa nakita nya nasobrang hirap na dinadanas ng mga taong inaalagaan nya. Putangina ng Mundo. Bakit ba tayo nandito? Pagtapos nito balik na ko sa normal. Tangina nyo.
Continue reading...
1
*A very mysterious gypsy girl I saw from afar in the mist As she came nearer I felt something Disturbing my daydream She walked past by me Waking the sad soul inside of me It urged me, compelled me Inside me, an ancient primal entity With a clear, loud voice told me "Who is she?" "Look back!" "You must know!" Is she in possession of my heart? This didn't have to be Why I am drawn towards her? Is it her long black hair? Her beautiful brown skin? Is it the shiny jewels in her eyes As she looks upward at the deep night sky Gazing at the stars, wondering and dreaming? The shroud still remains And I am the foolish man Still trying to unravel The wonders of her mystery Her being, her reality*
0
Jan 28, 2017
Jan 28, 2017 at 1:48 AM UTC
Stargazer
Ang tunog ng katahimikan ay malalim Sabay ng kumpas ng malamig na hangin Kasama ka, tayo'y nakahiga sa buhangin At nakatitig lamang sa mga tala sa dilim Di ko napansin, ang aking damdamin Parang tala na nahulog mula sa langit Ako'y nalunod, sa agos ng iyong tingin Sa lalim ng iyong kalikasang marikit Nilamon ako ng mga bituin at langit Katulad ng pagkalunod ko sa iyo Di makahinga, pilit kumakapit Ang nahihirapan kong puso Sa mapait na katotohanang Hindi ka magiging akin Dahil ikaw ay isang bituin At ako ay hamak na tao lamang Isang tao na hanggang tingin lang
0
Jan 26, 2017
Jan 26, 2017 at 4:36 AM UTC
Tala
What must I say to gain entrance to a world of letters and words? Is the primary motive to make sense of a world so enthralled with itself? Tis' but a sad attempt to relieve oneself of his frustrations, feelings and mostly of whimsical nonsense
0
Jan 21, 2017
Jan 21, 2017 at 11:55 PM UTC
Untitled1
In the cool mist of the city, I walk behind her There is only one thing on my mind, never to be flustered The glint of her long, shiny raven hair and silent demeanor Has infatuated me, smitten me and utterly enraptured me She adjusts her glasses, quietly observing the chaos around her Only permitting a small smile or a nod here and there I am perplexed, confused and thoroughly engulfed In a very deep and powerful sense of yearning Yearning to be with her, to understand her To know her every secret, her every emotion A zealous hunger to know every perfection and imperfection Her moments of depression, moments of exhilaration Her whole being is a mystery to be explored For she is a beautiful island to be castaway to A lush and dense forest that overruns my heart She is the deep blue sea where I lose myself And drown myself in the wonder of her reality She is an insurmountable and laborious sierra I, the foolish cragsman trying to climb her ***** And thus I shall fail, tumble and fall with no one to save me Such is the fate of men like me who are foolish enough to try and tempt the gods to favor their deepest aspirations She is the lone star that illuminates my deepest nights But her radiance is different for she does not shine harshly Hers is but a gentle glow, a quiet aura that permeates my soul Alas, the human condition is a sad and ugly reality That as humans, we aspire for that which we cannot have That even if futile, we yearn to see and hold our special star We dream, we write, we fantasize about it But everything is for naught, as the fates dictate it to be.
0
Jan 19, 2017
Jan 19, 2017 at 1:22 AM UTC
Untitled
In the cool mist of the city, I walk behind her There is only one thing on my mind, never to be flustered The glint of her long, shiny raven hair and silent demeanor Has infatuated me, smitten me and utterly enraptured me She adjusts her glasses, quietly observing the chaos around her Only permitting a small smile or a nod here and there I am perplexed, confused and thoroughly engulfed In a very deep and powerful sense of yearning Yearning to be with her, to understand her To know her every secret, her every emotion A zealous hunger to know every perfection and imperfection Her moments of depression, moments of exhilaration Her whole being is a mystery to be explored For she is a beautiful island to be castaway to A lush and dense forest that overruns my heart She is the deep blue sea where I lose myself And drown myself in the wonder of her reality She is an insurmountable and laborious sierra I, the foolish cragsman trying to climb her ***** And thus I shall fail, tumble and fall with no one to save me Such is the fate of men like me who are foolish enough to try and tempt the gods to favor their deepest aspirations She is the lone star that illuminates my deepest nights But her radiance is different for she does not shine harshly Hers is but a gentle glow, a quiet aura that permeates my soul Alas, the human condition is a sad and ugly reality That as humans, we aspire for that which we cannot have That even if futile, we yearn to see and hold our special star We dream, we write, we fantasize about it But everything is for naught, as the fates dictate it to be.
Continue reading...
30
The winds of winter Carried you away from me But love keeps me warm
0
Mar 15, 2016
Mar 15, 2016 at 10:44 AM UTC
Swept away
The wind is blowing Across the emerald fields Serene and silent
0
Mar 9, 2016
Mar 9, 2016 at 4:40 AM UTC
Silence
Afternoon is here Warm orange hue floods the room Wake your soul loved one
0
Mar 4, 2016
Mar 4, 2016 at 3:55 AM UTC
Wake Up
The morning is here Light pierces the veil of fog The warmth comes to me
0
Mar 3, 2016
Mar 3, 2016 at 9:47 PM UTC
Dawn
autumn is your love a dance of colors in the park a silent moment
0
Mar 3, 2016
Mar 3, 2016 at 4:22 AM UTC
Serenity