sigurong maramdaman ang bisig mo
Sa aking balikat at likod
Ang saya sigurong maramdaman ang mga haplos ****
Minsan banayad, minsan nangangailangan
Ang saya sigurong makita ang iyong mukha pagkagising ko sa umaga Pagkatapos ng isang maaksyong ganap sa kama
Ang saya sigurong mangarap sa iyong tabi,
Kung ano nga ba ang kasiguraduhan ng nagbabadyang bukas
Ang saya sigurong mahalin ka ng paunti-unti
Hanggang ibuhos ko na halos lahat.
At siguro mas masaya kung mamahalin mo ko pabalik,
Kahit paunti-unti lang, tsaka mo na ibuhos ang lahat.
Oct 21, 2015
Oct 21, 2015 at 10:53 AM UTC
No one knows it better than her;
at least that was what I know.
I like to say I know her.
I saw it; how her lips curve,
how her crooked teeth show.
I like to say I know her better than anyone.
I witnessed it;
how her eyes shine
like the rays of sun hitting her face.
I like to say I knew her deeply.
But I don’t;
as the sun hits the horizon.
I’ll never.
The dusk is filling my lungs.
No one will ever.
I know, trust me.
I did.
Oct 11, 2015
Oct 11, 2015 at 2:54 AM UTC
Matagal na kitang kilala,
Matagal na kitang nakikita
Minsan nakatayo't paligoy-ligoy
Minsan nakaupo't para bang susuko.
Parati kitang naririnig,
Balita ko'y sikat ka
Minsan sa kababaihan,
Minsan sa iyong kababalaghan
Siguro hindi ko maintindihan
Bakit may kislap sa kanilang mata
At ngiting di maalis sa kanilang labi
Tuwing andyan ka
Kasi nga matagal na kitang kilala
Ilang buwan, taon na nga ba kita
Parating nakikitang nagmumuni-muni
Sa iyong sariling pangarap, alaala
Pero bakit hindi ata kita kilala?
Ako yata'y mali
Sa mga hinalang pasubali
At siguro'y nagbabakasakali
Bakit nga ba sila natutuwa sa'yo?
Bakit ka nga ba sikat sa kanila?
Bakit ganito ako ngayon?
At bakit ako nagsusulat ng isang tula,
Tungkol sa'yo?
Sep 19, 2015
Sep 19, 2015 at 1:13 PM UTC
Wala namang pag-asa
Hindi ko alam kung bakit ko pa iniisip
Hindi ko alam kung bakit pinapangarap kong subukin
Hindi ko alam kung bakit may konting ligaya
Sa tuwing ikaw ay aking makikita
Mas lalong 'di ko alam kung bakit ikaw eh,
Wala namang pag-asa
Sep 7, 2015
Sep 7, 2015 at 11:59 PM UTC
Naaalala ko pa ang araw na una kong masilayan ang ngiti sa iyong mukha.
Para bang biglang nagliwanag lahat ng tala sa langit.
Para bang isang eksena sa isang pelikulang patok sa takilya.
Para bang kaya ko atang sumulat ng ilang pahina ng paglalarawan at paghahalintulad nito sa mga bagay na aking hinahangaan.
Para bang bumilis ang pintig ng puso kong matagal nang nakaupo’t nananahimik.
Para bang maraming sumasabog na magagarang kulay sa paligid, sa aking katawan.
Para bang kilala ko ata ‘yung ganitong tagpong naglalaro sa aking isipan.
Para bang alam ko rin ata ang kahihinatnan ng lahat.
Para bang hindi ata sa akin ang matamis na pag kurba ng iyong labi.
Para bang lahat ng ito ay isang pagnanais sa isang pangarap na lipas na.
“Para saan?” Tanong ko. Hindi mawala-wala ang ngiti sa iyong labi.
Para bang nakita kong sinindihan ang aking mundo at panuorin ‘tong gumuho sa harapan ko.
“Para sakanya.” Hindi sa’yo, sa kanya.
Sep 6, 2015
Sep 6, 2015 at 11:46 AM UTC