michaelCSH - Hello Poetry

Sa tubig na bumabalot sa ating lupa, Mababanaag ang katotohanan; Pagkat ang tubig ay pantay sa lahat ng nilikha. Tayo’y bahagi ng malawak na karagatan Ng pakikipag-kapwa, ng pantay na pamumuhay; Kaya’t dama ng bawa’t isa ang kasalanan ng iilan. Marahil dahil sa tubig na bumaha sa lupa, Na kanilang sinaklaw, gamit ang makamundong hangarin; Ginamit ang talinong hiram sa masamang adhikain. At dahil pantay nga ang pagtrato ng tubig sa atin, Ang lahat ng maghangad ng higit sa kaya nilang inumin Ay malulunod sa sariling kasakiman. Pagkat ang tubig, ilog, dagat, at karagatan—ay kakampi ng Pilipino; Tayong mga dating taga-ilog, mga Tagalog, Ngayo’y muling ginagabayan Ng makabagong anyong tubig… Na sa kanyang pagdating, may dalang pagkasira, Ngunit sa pagkasira, naroon ang pagbangon. Sapagkat dumadaloy ng pantay ang tubig sa lahat ng nilikha, At tayo’y bahagi ng isang dakilang karagatan. Sa baha at sa sigalot na dulot nito, Natitipon din ang pag-asa ng bayan.

0

Sep 21, 2025

Sep 21, 2025 at 8:19 AM UTC

Pantay ang Tubig

Sa tubig na bumabalot sa ating lupa, Mababanaag ang katotohanan; Pagkat ang tubig ay pantay sa lahat ng nilikha. Tayo’y bahagi ng malawak na karagatan Ng pakikipag-kapwa, ng pantay na pamumuhay; Kaya’t dama ng bawa’t isa ang kasalanan ng iilan. Marahil dahil sa tubig na bumaha sa lupa, Na kanilang sinaklaw, gamit ang makamundong hangarin; Ginamit ang talinong hiram sa masamang adhikain. At dahil pantay nga ang pagtrato ng tubig sa atin, Ang lahat ng maghangad ng higit sa kaya nilang inumin Ay malulunod sa sariling kasakiman. Pagkat ang tubig, ilog, dagat, at karagatan—ay kakampi ng Pilipino; Tayong mga dating taga-ilog, mga Tagalog, Ngayo’y muling ginagabayan Ng makabagong anyong tubig… Na sa kanyang pagdating, may dalang pagkasira, Ngunit sa pagkasira, naroon ang pagbangon. Sapagkat dumadaloy ng pantay ang tubig sa lahat ng nilikha, At tayo’y bahagi ng isang dakilang karagatan. Sa baha at sa sigalot na dulot nito, Natitipon din ang pag-asa ng bayan.

22

"Nak, kumusta ka na?" habang inihahain yung Cinnamon bread mula sa oven. "Naku, Ma'am. Ito single pa rin, dami ko pa kasi need patunayan sa sarili ko." "Gaganda na nga ng mga na-achieve mo eh kulang pa ba? Hanapin mo rin yung magpapasaya sayo, ako nga simpleng life lang pero masaya ako sa partner ko at sa work ko." Bumulong sa katrabaho, "Siya yung sinasabi kong prof namin na life coach rin. Pinakilala niya sa akin yung the Ballad of the Lonely Masturbator ni Anne Sexton. Sobrang ganda niya pumili ng mga piyesa para sa class namin." Ay, Ma'am, si Ara nga po pala. Katrabaho ko." "Ay, hi po, Ma'am." "Ikaw ba, pinopormahan ka ba nitong si Michael?" Pabirong udyok ni Ma'am Pola. "Ingatan mo si Michael, mga sunod na faculty to ng CAL." "Ay, Naku, Ma'am. Di po ako qualified, baka maligaw ng landas mga taga ABE. Hehe." "Lahat naman tayo, may mga bagay na akala natin di pa tayo qualified, pero binibigay sa atin kasi may mga taong alam kung ano talaga kaya natin. Ngayon lang yung memo nagrerequire ng Masters kaya di na kayo makapasok. Tignan niyo nga kayo, ang gagaling kaya ng batch niyo." "Oh, eto nak, mainit-init pa yung order mo, apat na boxes ng Cinnamon bread. Pasensya ka na ginabi ka na ang dami ko ring binebake, baka may pasok ka pa bukas." "Ay, salamat po, Ma'am. Buti po at bumuti-buti na pakiramdam niyo. Solid po yung mga binabake niyo sana mabuksan niyo uli yung store niyo sa may great wall." "Ay naku, hoping and praying anak. Sana maging masaya family mo sa binake ko." "Naku, Ma'am, bentang benta to kasi minarket ko na sa kanila. Sana kahit papaano nakatulong po ako." "Thank you, Mike ah. Balitaan mo ako at kumustahan tayo sa kape pag may time pa." "Bye, Ma'am. Ingat po kayo lagi."

0

Oct 29, 2022

Oct 29, 2022 at 9:27 PM UTC

Gunita at Tinapay (isang pag-alala sa buhay ni Ma'am Pola)

"Nak, kumusta ka na?" habang inihahain yung Cinnamon bread mula sa oven. "Naku, Ma'am. Ito single pa rin, dami ko pa kasi need patunayan sa sarili ko." "Gaganda na nga ng mga na-achieve mo eh kulang pa ba? Hanapin mo rin yung magpapasaya sayo, ako nga simpleng life lang pero masaya ako sa partner ko at sa work ko." Bumulong sa katrabaho, "Siya yung sinasabi kong prof namin na life coach rin. Pinakilala niya sa akin yung the Ballad of the Lonely Masturbator ni Anne Sexton. Sobrang ganda niya pumili ng mga piyesa para sa class namin." Ay, Ma'am, si Ara nga po pala. Katrabaho ko." "Ay, hi po, Ma'am." "Ikaw ba, pinopormahan ka ba nitong si Michael?" Pabirong udyok ni Ma'am Pola. "Ingatan mo si Michael, mga sunod na faculty to ng CAL." "Ay, Naku, Ma'am. Di po ako qualified, baka maligaw ng landas mga taga ABE. Hehe." "Lahat naman tayo, may mga bagay na akala natin di pa tayo qualified, pero binibigay sa atin kasi may mga taong alam kung ano talaga kaya natin. Ngayon lang yung memo nagrerequire ng Masters kaya di na kayo makapasok. Tignan niyo nga kayo, ang gagaling kaya ng batch niyo." "Oh, eto nak, mainit-init pa yung order mo, apat na boxes ng Cinnamon bread. Pasensya ka na ginabi ka na ang dami ko ring binebake, baka may pasok ka pa bukas." "Ay, salamat po, Ma'am. Buti po at bumuti-buti na pakiramdam niyo. Solid po yung mga binabake niyo sana mabuksan niyo uli yung store niyo sa may great wall." "Ay naku, hoping and praying anak. Sana maging masaya family mo sa binake ko." "Naku, Ma'am, bentang benta to kasi minarket ko na sa kanila. Sana kahit papaano nakatulong po ako." "Thank you, Mike ah. Balitaan mo ako at kumustahan tayo sa kape pag may time pa." "Bye, Ma'am. Ingat po kayo lagi."

16

Under the blankets are marks of love and hate For you and our never-ending struggle; Claws marked under the skin, or swords of words Still I talk to you in my head, tiny whispers lingering For the beating that slowly recuperates with wild imaginings Of healing and warmth of the faithful, forgiving, Embracing the cold of the storm and the thundering Blows that echoes deep in the night In my momentary solitude, once ours. Once hours of love, now marked, blighted. The faithful, the living, leaving with scars. Under the blankets are traces of you Marred and married in my skin, Wounded deep with pain - The heat lost its flame.

0

Oct 25, 2022

Oct 25, 2022 at 3:14 AM UTC

Traces

Under the blankets are marks of love and hate For you and our never-ending struggle; Claws marked under the skin, or swords of words Still I talk to you in my head, tiny whispers lingering For the beating that slowly recuperates with wild imaginings Of healing and warmth of the faithful, forgiving, Embracing the cold of the storm and the thundering Blows that echoes deep in the night In my momentary solitude, once ours. Once hours of love, now marked, blighted. The faithful, the living, leaving with scars. Under the blankets are traces of you Marred and married in my skin, Wounded deep with pain - The heat lost its flame.

15

They were all looking at the bubbles then it popped. “Argh! My eyes! Ma!” “I told you, you’re not supposed to stare at the bubbles when it floats right on your eyes” “But it’s beautiful and I see the mini-rainbows while it wobbles in the sky.” The mother and the child went staring at the bubbles floating as they fly above the orange skies. He blew another, carefully - eyes shining with excitement. “Look, Mom! This one is bigger! I blew it slower than the other, this one will not pop.” The cold wind blew with the ruffling of the grass as if clapping. The bubble wobbled and wobbled on the orange sky Passed by the resting sun, magnifying its beauty, it glittered. The boy’s eyes shimmered in excitement. Pop! “Not again!” the boy sighed in exasperation.” He asked, “Where do bubbles go when they pop?” She looked at him intently. She smiled, “they become the clouds, like tiny bubbles watching over us.” “Why would they watch over us?” “For in time, they will know that the sun will burn our skin, then they will come as rain.” “Well, let me make more bubbles, so we can play with You in the rain.” Don’t Forget the Bubbles

0

Dec 4, 2019

Dec 4, 2019 at 3:38 AM UTC

Don't Forget the Bubbles

They were all looking at the bubbles then it popped. “Argh! My eyes! Ma!” “I told you, you’re not supposed to stare at the bubbles when it floats right on your eyes” “But it’s beautiful and I see the mini-rainbows while it wobbles in the sky.” The mother and the child went staring at the bubbles floating as they fly above the orange skies. He blew another, carefully - eyes shining with excitement. “Look, Mom! This one is bigger! I blew it slower than the other, this one will not pop.” The cold wind blew with the ruffling of the grass as if clapping. The bubble wobbled and wobbled on the orange sky Passed by the resting sun, magnifying its beauty, it glittered. The boy’s eyes shimmered in excitement. Pop! “Not again!” the boy sighed in exasperation.” He asked, “Where do bubbles go when they pop?” She looked at him intently. She smiled, “they become the clouds, like tiny bubbles watching over us.” “Why would they watch over us?” “For in time, they will know that the sun will burn our skin, then they will come as rain.” “Well, let me make more bubbles, so we can play with You in the rain.” Don’t Forget the Bubbles

20

sa isang minsan naglaro ang tadhana, pinagtagpo ang mga mata ng dalawang uhaw sa kahulugan sa isang minsan nagsimula ang tagu-taguan, mga salitang walang kahulugang sinasambit ng mga labing mapagpanggap, sa isang minsan nagdikit ang mga labi, pilit itinago ang init na nadama ngunit mga ngiti natin ang nagsasabi sa isang minsan maipapakita natin sa lahat na nandito tayo para sa isa’t-isa at di na kailangan pang matakot sa panghuhusga sa isang minsan, kailangan nating maniwala sa pagdating ng oras at tadhana, magkasamang lalaya, sa isang minsan masasambit rin natin ang ating pagsinta, sa isang sulyap na walang takot, walang alinlangan, sa isang minsan ang minsan ay magiging walang hanggan, panghabang-buhay, kahit saan, kahit kailan, kahit anong oras sa isang minsan darating rin na magtutugma ang tadhana kaya’t makontento muna tayo sa mga nakaw na sandali, sa isang minsan magtatagpo ang ating mga mata at ngiti kahit na walang kahulugan, kahit na tayo’y nasasaktan, sa isang minsan tayo ay nagkatagpo at nagmahalan, kahit alam nating tayo ay sawi, sa pag-ibig nating tulad ng ulan sa isang minsan

0

Nov 4, 2019

Nov 4, 2019 at 7:09 PM UTC

sa isang minsan

sa isang minsan naglaro ang tadhana, pinagtagpo ang mga mata ng dalawang uhaw sa kahulugan sa isang minsan nagsimula ang tagu-taguan, mga salitang walang kahulugang sinasambit ng mga labing mapagpanggap, sa isang minsan nagdikit ang mga labi, pilit itinago ang init na nadama ngunit mga ngiti natin ang nagsasabi sa isang minsan maipapakita natin sa lahat na nandito tayo para sa isa’t-isa at di na kailangan pang matakot sa panghuhusga sa isang minsan, kailangan nating maniwala sa pagdating ng oras at tadhana, magkasamang lalaya, sa isang minsan masasambit rin natin ang ating pagsinta, sa isang sulyap na walang takot, walang alinlangan, sa isang minsan ang minsan ay magiging walang hanggan, panghabang-buhay, kahit saan, kahit kailan, kahit anong oras sa isang minsan darating rin na magtutugma ang tadhana kaya’t makontento muna tayo sa mga nakaw na sandali, sa isang minsan magtatagpo ang ating mga mata at ngiti kahit na walang kahulugan, kahit na tayo’y nasasaktan, sa isang minsan tayo ay nagkatagpo at nagmahalan, kahit alam nating tayo ay sawi, sa pag-ibig nating tulad ng ulan sa isang minsan

42

I adore you… Your will undeniable, Your word unbreakable, Your strength undefeatable, I never stood a chance. You’re the all brave, all mighty, omnipotent, omniscient, The giver of life, the righteous, And I must follow you, obey you Follow your footsteps, or be punished, But I was disobedient, a curdled flesh unworthy of my creator, A disgrace in his presence. … “Bless me, father, for I have sinned.” (Your mighty fists resound inside my head.) “Forgive me for defying you.” (Your glorious feats like whippings I can’t bear.) “Save me from this darkness, my savior.” (Your word a storm outside my world.) “And mold me in your spirit.” (I hated you.) “Amen.” … I am a follower of your girdled path through goodness, A witness of your immortal rule.

0

Sep 5, 2019

Sep 5, 2019 at 11:05 AM UTC

To the god that I hated most

I adore you… Your will undeniable, Your word unbreakable, Your strength undefeatable, I never stood a chance. You’re the all brave, all mighty, omnipotent, omniscient, The giver of life, the righteous, And I must follow you, obey you Follow your footsteps, or be punished, But I was disobedient, a curdled flesh unworthy of my creator, A disgrace in his presence. … “Bless me, father, for I have sinned.” (Your mighty fists resound inside my head.) “Forgive me for defying you.” (Your glorious feats like whippings I can’t bear.) “Save me from this darkness, my savior.” (Your word a storm outside my world.) “And mold me in your spirit.” (I hated you.) “Amen.” … I am a follower of your girdled path through goodness, A witness of your immortal rule.

27

It never flowed fast inside the river- never hushed and chased its mark and fell above the skies lonely lullabies cold whispering screams loud and lonely, deep and shallowly glowing like tears do shine while falling, crashing, clashing slow, the blows do touched its face disturbing silence till it touched the last of stones the waves will stop its shaking leaving echoes singing Living echoes singing though dread from deep though dark beneath Lively masked with seamings The river flows a toiling

0

Jul 1, 2019

Jul 1, 2019 at 8:16 AM UTC

The River

It never flowed fast inside the river- never hushed and chased its mark and fell above the skies lonely lullabies cold whispering screams loud and lonely, deep and shallowly glowing like tears do shine while falling, crashing, clashing slow, the blows do touched its face disturbing silence till it touched the last of stones the waves will stop its shaking leaving echoes singing Living echoes singing though dread from deep though dark beneath Lively masked with seamings The river flows a toiling

21

The rain is pouring all its fears, in our eternal journey; and though we tread in flooding tears, our eyes can sail the sea. Tonight our hearts be light in paths we dare not cross, tonight though frail and weak of sight our feats we dare not pause, But then the rain turns to storm And hardly we can cross- Our fires inside will keep as warm -will never fear our loss. We, the scriptures of the new And hardly they can comprehend, But stay with what you know is true, The voice inside will send. Do not fear of growing old with the fear of growing cold; for in life, the stories told were only from the bold.

0

Jul 1, 2019

Jul 1, 2019 at 8:12 AM UTC

The Prayer for the Feats

The rain is pouring all its fears, in our eternal journey; and though we tread in flooding tears, our eyes can sail the sea. Tonight our hearts be light in paths we dare not cross, tonight though frail and weak of sight our feats we dare not pause, But then the rain turns to storm And hardly we can cross- Our fires inside will keep as warm -will never fear our loss. We, the scriptures of the new And hardly they can comprehend, But stay with what you know is true, The voice inside will send. Do not fear of growing old with the fear of growing cold; for in life, the stories told were only from the bold.

20

Hapon tayo unang nagkita at pareho tayong nag-iisa dinadamdam mo ang lamig ng kahapon, ang paglisan minamasdan ko sa layo ng araw ang iyong halina Mahirap mag-intay sa ilap ng mga sulyap, tanglaw sa tuwing naghahanap-kayakap sa mapangakit na halina ng mga ngiti sa labing malabong magdikit kahit sa pangarap Sana’y sapat na ang mga awit ng mga tulang binigkas sa hangin, nagbabakasakaling maipadama ang lalim at tugma ng pag-ibig na nilihim Sa gabi, mag-isa na naman at dama ang lamig yakap ang unan, hawak ang kumot nag-iilusyong kasama ka Sana’y maulit muli ang sumpa sana’y walang takot sa halina ‘pagkat sanay na tayo sa lamig ng gabi alam na natin ang ingay o init at takot na tayong mabighani Sa umaga, mag-isa na naman at dama ang init masaya na sa halik ng kape sa labi nag-iilusyong kasama ka. Hapon tayo unang nagkita at pareho tayong nag-iisa dinamdam mo ang lamig ng kahapong kaysakit ninamnam ko ang tamis ng kalayaan sa pasakit sana’y tanghali nalang tayo nagkapiling sana’y di pa sanay o manhid sa pag-ibig. Tadhana Michael Joseph Aguilar Tapit 6/19/2016

0

Nov 6, 2018

Nov 6, 2018 at 4:40 PM UTC

Tadhana

Hapon tayo unang nagkita at pareho tayong nag-iisa dinadamdam mo ang lamig ng kahapon, ang paglisan minamasdan ko sa layo ng araw ang iyong halina Mahirap mag-intay sa ilap ng mga sulyap, tanglaw sa tuwing naghahanap-kayakap sa mapangakit na halina ng mga ngiti sa labing malabong magdikit kahit sa pangarap Sana’y sapat na ang mga awit ng mga tulang binigkas sa hangin, nagbabakasakaling maipadama ang lalim at tugma ng pag-ibig na nilihim Sa gabi, mag-isa na naman at dama ang lamig yakap ang unan, hawak ang kumot nag-iilusyong kasama ka Sana’y maulit muli ang sumpa sana’y walang takot sa halina ‘pagkat sanay na tayo sa lamig ng gabi alam na natin ang ingay o init at takot na tayong mabighani Sa umaga, mag-isa na naman at dama ang init masaya na sa halik ng kape sa labi nag-iilusyong kasama ka. Hapon tayo unang nagkita at pareho tayong nag-iisa dinamdam mo ang lamig ng kahapong kaysakit ninamnam ko ang tamis ng kalayaan sa pasakit sana’y tanghali nalang tayo nagkapiling sana’y di pa sanay o manhid sa pag-ibig. Tadhana Michael Joseph Aguilar Tapit 6/19/2016

30

Hindi na ako muling uulit sa mga saglit ng pagiging makata sapagkat mahapdi sa tenga ang magkaroon ng isang bagong awit kahit pa walang mabulaklak na salita ang paliparin dinig pa rin ay ang bulaang himig ng pagiging batang ganid Sapagkat musmos pa, at isinumpang maging mahina dapat na laging maniwala sa mga sabi-sabi sumunod sa paikot-ikot na pagkirot na dulot ng pagiging salot naniniwalang kami’y uod ganid sa mga pangarap na dulot ng paglaki Ngunit ang totoo’y hangad lang namin ay lumipad, at maging malaya Bakit nga ba ganid at mapangangkin ang tingin sa mga makata? dahil ba ang kanilang mga awit ay tungkol sa pagbibigay laya? Bakit nga ba mayabang at mapagmataas ang tingin sa mga bata? dahil ba sa kanila’y nag-aabang ang panibagong bukas? O lahat ay dahil sa mga sabi-sabi ng mga matatanda. Ito na nga ang huli kong awit Sapagkat ang pagiging makata At ang pagiging bata Ay ang pagbabakas ng bagong paniniwala. Nagsalita na Naman ang Baliw Michael Joseph Aguilar Tapit

0

Nov 6, 2018

Nov 6, 2018 at 4:37 PM UTC

Nagsalita na Naman ang Baliw

Hindi na ako muling uulit sa mga saglit ng pagiging makata sapagkat mahapdi sa tenga ang magkaroon ng isang bagong awit kahit pa walang mabulaklak na salita ang paliparin dinig pa rin ay ang bulaang himig ng pagiging batang ganid Sapagkat musmos pa, at isinumpang maging mahina dapat na laging maniwala sa mga sabi-sabi sumunod sa paikot-ikot na pagkirot na dulot ng pagiging salot naniniwalang kami’y uod ganid sa mga pangarap na dulot ng paglaki Ngunit ang totoo’y hangad lang namin ay lumipad, at maging malaya Bakit nga ba ganid at mapangangkin ang tingin sa mga makata? dahil ba ang kanilang mga awit ay tungkol sa pagbibigay laya? Bakit nga ba mayabang at mapagmataas ang tingin sa mga bata? dahil ba sa kanila’y nag-aabang ang panibagong bukas? O lahat ay dahil sa mga sabi-sabi ng mga matatanda. Ito na nga ang huli kong awit Sapagkat ang pagiging makata At ang pagiging bata Ay ang pagbabakas ng bagong paniniwala. Nagsalita na Naman ang Baliw Michael Joseph Aguilar Tapit

21