Hello Poetry
Submit your work and get some sparkles! Create free account
love-for-leisure
love-for-leisure
behind a smile is a waterfall
15:01 PM 10/09/2022 PART 1 place and time "I decided to move on. I wanted to stop thinking about you. I distracted myself and did everything I could just so I could stop thinking about you- even if it was in the worst way possible. I got so lost. It felt like I was in a car crash that hit a tree that was out of nowhere. I didnt know where to go. I needed help." She said. "We both needed help. We weren't there for each other." She said as she sighed. "Im sorry.", she added. Luke shakes his head. "I am". Aira looks back up and tries to look at Luke in the eye as he avoids looking at her. "Look at me" but Luke refuses. Aira reaches for his hand, "I really am." She said, holding it tightly like she meant it. "It didn't mean I loved you any less. I got so lost in your world, I even forgot I had my own. That's how much I loved you." Aira said, carresing Luke's hand as tears were falling down her cheeks. "I'm sorry that was the best I could try." Luke sits down in awe. He doesnt speak. He lights a cigarette while his hands were shaking; inhales then exhales. He takes his cup, full of beer and finishes it in one go.
0
Sep 10, 2022
Sep 10, 2022 at 9:16 AM UTC
"Perfect For You" PART 1
“Tumakbo ka na”, sabi ng aking mga paa habang ika’y unti-unting lumalaho sa dilim at habang ika’y hinahabol ko palayo sa’kin hinahabol ko ang pagasa; hinahabol ko ang aking hininga “Huminga ka muna”, sabi ng aking baga habang pumapatak ang mga malalamig na pawis nagbabakasakaling maabutan ang dama ng iyong yakap at makita ang makikintab **** mata “Pagod na ‘ko”, sabi ng aking puso “Hindi ka pa ba napapagod? Hindi mo ba naipapansin na malayo na siya sa iyo?”, dugtong ng puso at labis pigilan ang ikot ng mundo Patuloy ang lakbay at pilit ‘kong umabot sa piling mo ngunit kahit gaano kabilis ‘kong palakarin ang mga paa, ngunit kahit gaano man karaming ikot na ang naidaan ko at ilang patak ng pawis na ang tumulo, pilit pa ring binabaliktad ng mundo ang daan palayo sa iyo At kung patuloy akong inililigaw ng buwan patungo sa liwanag at kung patuloy akong inililigaw ng liwanag patungo sa kadiliman palayo sa gulo, bakit nagkaron ng dulo? At kung tinuturuan pa lang ako ng puso nang umibig ng tama, bakit ngayon pa? bakit ngayon pa kung kalian pagod na ang tadhana? kailan ba sisikat ang araw at sa huli ng storya, tayo ang masaya? Marami na ang nawala, mga sugat na ‘di tuluyang naghilom at mga tahi na nasira, mga damdamin na pinaraya at mga ngiting pinalaya Aakitin rin tayo ng ligaya darating rin ang panahon na tayo ang maligaya ng wala sa piling at sa puso ng isa’t-isa Pasensya ka na aking mahal ngunit hindi ko maitahan ang lumuluhang puso na napilitang pakawalan ang nakaraan – ang oras ang nakaharang – Pasensya ka na, hindi kita naabutan
0
Jan 9, 2018
Jan 9, 2018 at 2:27 AM UTC
Pabalik
“Tumakbo ka na”, sabi ng aking mga paa habang ika’y unti-unting lumalaho sa dilim at habang ika’y hinahabol ko palayo sa’kin hinahabol ko ang pagasa; hinahabol ko ang aking hininga “Huminga ka muna”, sabi ng aking baga habang pumapatak ang mga malalamig na pawis nagbabakasakaling maabutan ang dama ng iyong yakap at makita ang makikintab **** mata “Pagod na ‘ko”, sabi ng aking puso “Hindi ka pa ba napapagod? Hindi mo ba naipapansin na malayo na siya sa iyo?”, dugtong ng puso at labis pigilan ang ikot ng mundo Patuloy ang lakbay at pilit ‘kong umabot sa piling mo ngunit kahit gaano kabilis ‘kong palakarin ang mga paa, ngunit kahit gaano man karaming ikot na ang naidaan ko at ilang patak ng pawis na ang tumulo, pilit pa ring binabaliktad ng mundo ang daan palayo sa iyo At kung patuloy akong inililigaw ng buwan patungo sa liwanag at kung patuloy akong inililigaw ng liwanag patungo sa kadiliman palayo sa gulo, bakit nagkaron ng dulo? At kung tinuturuan pa lang ako ng puso nang umibig ng tama, bakit ngayon pa? bakit ngayon pa kung kalian pagod na ang tadhana? kailan ba sisikat ang araw at sa huli ng storya, tayo ang masaya? Marami na ang nawala, mga sugat na ‘di tuluyang naghilom at mga tahi na nasira, mga damdamin na pinaraya at mga ngiting pinalaya Aakitin rin tayo ng ligaya darating rin ang panahon na tayo ang maligaya ng wala sa piling at sa puso ng isa’t-isa Pasensya ka na aking mahal ngunit hindi ko maitahan ang lumuluhang puso na napilitang pakawalan ang nakaraan – ang oras ang nakaharang – Pasensya ka na, hindi kita naabutan
Continue reading...
37
This is a letter to the person who made me believe that he loved me. Yes, you. That's you. I still remember when we weren't even that close to being friends. You and I, we were both trying to come up to each other but there was always something pulling us back from doing it. Maybe God was trying to make a way from getting us too close from each other- maybe he knew what was coming. Maybe he already knew that there was a storm coming before it could even hit us. Let's go back to the days when we started sharing the same space. There was never an assurance of anything we said or what we did. Those "I miss you already", "You're so cute"; to the stares, and the songs we sang together, the quirky smiles and eventually, I find myself holding your hand too, then it went down to hugging you from behind and you don't seem to mind. I would talk to my friends about you a lot. It would start from the days when i said, "I'm so happy" and escalated to constant phrases of "I'm so tired" and "I can't do this anymore"- and all the sad songs started to make sense. Believe me when I say you made me happy. You were a much bigger part of my whole, but also broke me at the same time. Even though you weren't trying to make me happy, yours was effortless, I still felt happy. Even though I know in yourself tried to love me, and made me believe that you do, I know from the back of your head and the bottom of your heart; I know you're sorry. I know you're sorry. It's not your fault. Maybe I came off too strong, and I'm sorry too. I'm sorry that I loved you. I know you're sorry for being a little early and a little too late. I know you're sorry when you can’t be the one to sweep off my feet. But I guess I'm the one who should be sorry. I'm sorry for getting tired playing your silly game and for thinking that I ever had a chance on breaking through your walls, when you, yourself, won’t even let anyone in. I'm sorry for pulling too many false alarms. And because of you, I never thought that loving and hurting could possibly strike at the same time. I'm so tired of trying, TRYING to understand you but you just won't let me. You won't let me in. I just want you to feel how worthy you are- that you deserve to be loved and I want you to feel that with me. But you won't let me. I know you're scared, because I am too. Are you scared because you're happy? I know you're scared to love, but you didn't have to make me feel like you do. But I get it; Maybe you were scared of what could the outcome be. Maybe you're scared because you didn't want to end up like your parents or you're scared to feel anything deeper than anything deeper than deep. Maybe you're scared because you didn’t know how to handle problems, fights or anything that relates to feeling something. Or maybe, just maybe, you're scared because you don’t know how to make a person stay. So today, we have to start letting go of each other because we're still there. You're still in that phase and I'm still in that place. I'm still that friend, I'm still that "friend" who holds your hand whenever nobody is looking. It’s so hard for me to actually explain how i truly feel about you when we can't even have a continuous conversation in a normal day. I don't know how you do it but how can you stay friends with someone you like and hold their hand, and act like there's nothing going on between the both of you, but deep inside you know there really is- and the hardest part is you have to pretend it doesn’t mean anything? But I took that risk. I took every risk just to be the girl you wanted me to be. But you lost it. You lost that girl, because you forgot her. You forgot how she looked like and how she speaks. You forgot how she looked like in a happy bright Monday when you're all alone and upset, and she's there to lighten you up but you closed the light. You forgot how she painted your skies blue and made your sun yellow. You forgot that she notices you even when she's mad and hurting because of you. You forgot that nobody looked at you like the way she did- She's all about you; and nobody will ever love you like I do. But you lost it. And I want you to know that no matter how much you have hurt me, I will always be here for you and I will keep waiting. I know it wasn't any of your intentions to hurt me like that, but I made you make me feel like I was special when you really didn't want to. I know a part of you loved me. I felt it - and i know you did too. I just wonder what went wrong. I even question myself what I did wrong, if it has something to do with the way I dress, or with the way I speak, or with the way I let my guard down easily. But despite everything, thank you. Thank you for showing me a piece of your world, and handing me a piece of your heart; We, will keep waiting.
0
Jul 9, 2017
Jul 9, 2017 at 3:14 AM UTC
A Message To The Person Who Made Me Believe That He Loved Me, This One's For You
This is a letter to the person who made me believe that he loved me. Yes, you. That's you. I still remember when we weren't even that close to being friends. You and I, we were both trying to come up to each other but there was always something pulling us back from doing it. Maybe God was trying to make a way from getting us too close from each other- maybe he knew what was coming. Maybe he already knew that there was a storm coming before it could even hit us. Let's go back to the days when we started sharing the same space. There was never an assurance of anything we said or what we did. Those "I miss you already", "You're so cute"; to the stares, and the songs we sang together, the quirky smiles and eventually, I find myself holding your hand too, then it went down to hugging you from behind and you don't seem to mind. I would talk to my friends about you a lot. It would start from the days when i said, "I'm so happy" and escalated to constant phrases of "I'm so tired" and "I can't do this anymore"- and all the sad songs started to make sense. Believe me when I say you made me happy. You were a much bigger part of my whole, but also broke me at the same time. Even though you weren't trying to make me happy, yours was effortless, I still felt happy. Even though I know in yourself tried to love me, and made me believe that you do, I know from the back of your head and the bottom of your heart; I know you're sorry. I know you're sorry. It's not your fault. Maybe I came off too strong, and I'm sorry too. I'm sorry that I loved you. I know you're sorry for being a little early and a little too late. I know you're sorry when you can’t be the one to sweep off my feet. But I guess I'm the one who should be sorry. I'm sorry for getting tired playing your silly game and for thinking that I ever had a chance on breaking through your walls, when you, yourself, won’t even let anyone in. I'm sorry for pulling too many false alarms. And because of you, I never thought that loving and hurting could possibly strike at the same time. I'm so tired of trying, TRYING to understand you but you just won't let me. You won't let me in. I just want you to feel how worthy you are- that you deserve to be loved and I want you to feel that with me. But you won't let me. I know you're scared, because I am too. Are you scared because you're happy? I know you're scared to love, but you didn't have to make me feel like you do. But I get it; Maybe you were scared of what could the outcome be. Maybe you're scared because you didn't want to end up like your parents or you're scared to feel anything deeper than anything deeper than deep. Maybe you're scared because you didn’t know how to handle problems, fights or anything that relates to feeling something. Or maybe, just maybe, you're scared because you don’t know how to make a person stay. So today, we have to start letting go of each other because we're still there. You're still in that phase and I'm still in that place. I'm still that friend, I'm still that "friend" who holds your hand whenever nobody is looking. It’s so hard for me to actually explain how i truly feel about you when we can't even have a continuous conversation in a normal day. I don't know how you do it but how can you stay friends with someone you like and hold their hand, and act like there's nothing going on between the both of you, but deep inside you know there really is- and the hardest part is you have to pretend it doesn’t mean anything? But I took that risk. I took every risk just to be the girl you wanted me to be. But you lost it. You lost that girl, because you forgot her. You forgot how she looked like and how she speaks. You forgot how she looked like in a happy bright Monday when you're all alone and upset, and she's there to lighten you up but you closed the light. You forgot how she painted your skies blue and made your sun yellow. You forgot that she notices you even when she's mad and hurting because of you. You forgot that nobody looked at you like the way she did- She's all about you; and nobody will ever love you like I do. But you lost it. And I want you to know that no matter how much you have hurt me, I will always be here for you and I will keep waiting. I know it wasn't any of your intentions to hurt me like that, but I made you make me feel like I was special when you really didn't want to. I know a part of you loved me. I felt it - and i know you did too. I just wonder what went wrong. I even question myself what I did wrong, if it has something to do with the way I dress, or with the way I speak, or with the way I let my guard down easily. But despite everything, thank you. Thank you for showing me a piece of your world, and handing me a piece of your heart; We, will keep waiting.
Continue reading...
40
You noticed me today, I hope you notice me every day for the rest of the week, for the rest of the month, for the rest of the year You said my name today, It was like a song, it was music to my ears and it became my favorite A song was stuck in my head, on repeat You talked to me today, I can't help but clinch my hand every time you express every word with a smile and just makes me want to listen to you all day long We held hands today, I felt every rush inside my veins And a combination of all hearts of hearts as one Although, at the same rush, i felt every single emotion of anyone could have I felt happy I felt confused I felt happy, mostly confused I felt happy and a little bit more happy Until i felt nothing, nothing but confused Your hand interlocked with mine felt like home It was warm, gentle and fragile A home should be taken good care of; I can run home to you every day for the rest of my life But it wasn't my home It wasn't a home for me - There's no running to because there never was a home I stand between being confused and happy Of letting myself go or setting you free You said you loved me today, I stand with a pause and you added a phrase, you said "But leaving her isn't easy"
0
Mar 24, 2017
Mar 24, 2017 at 12:26 PM UTC
It's her home
Kung alam mo lang Kung alam mo lang ang bilang ng mga araw na ika'y tumatakbo sa isipan ko – na sa bawat bilang ng araw, oras at minuto, may presyo na ginto, Siguro ngayon pa lang, mayaman na ako Kung alam mo lang Kung alam mo lang na tuwing naiidlapan ko ang iyong mga mata, Gumagaan ang aking loob, bumabagal ang ikot ng mundo, bumibilis ang tibok ng puso – tumitibok ang iyong puso Ngunit ito'y may nagmamayari na ng ibang puso Kung alam mo lang Kung alam mo lang na ika'y ninanais ko Ipapakilala ko sa'yo ang aking mundo- Subukan mo Baka sakali, baka sakali lang naman Baka sakaling magustuhan mo at dumating sa punto na gusto **** manatili dito – Dito; dito ka na lang. Dito ka na lang sa piling ko. Hindi ko hahayaang magkasugat, mabasag at magkawatak-watak ang iyong puso Pero kung hindi, hahayaan kita Pababayaan kita – Hanggang sa kaya ko na maging masaya na hindi ikaw ang dahilan Hanggang sa mawala na lang ang aking mga nararamdaman bigla Hanggang sa hindi na ikaw ang iniisip ko Hanggang sa hindi na ikaw ang centro ng aking mundo At ang sanhi ng pagtibok ng puso At habang ika'y pinapanuod 'kong maging masaya – Pagmamasdan ko ang iyong ganda; Ika'y inaakit na ng ligaya Paalam na aking sinta, na tinatawag ko ring “tropa” – pinagkakahiwalay na tayo ng tadhana; Malaya ka na.
0
Mar 21, 2017
Mar 21, 2017 at 9:14 AM UTC
Kung Alam Mo Lang
Paano ko ba sisimulan ang sulat na ito na iginagawa ko na naman para sa’yo? Marami na akong naipon na mga sulat, sulat na punong-puno ng mga walang kwentang kasaysayan at letra na hindi ‘ko maigunita sa iyo Bakit? Ewan ko, hindi ko alam, putangina may pakialam ka ba? Hindi ko alam kung ibibigay ko sa’yo ang mga sulat na hindi ko natuluyang ibigay sa’yo dahil Una, hindi ko alam kung may pakialam ka pa sa mga salita ko Ang aking mga salita na punong-puno ng galit, ng damdamin at pagmamahal Kasi Pangalawa, noon, kahit walang kwenta ang aking mga sinasabi, ito’y tuluyan **** binibigyan ng halaga Noon, kahit ako’y galit sa iyo at ika’y galit sa akin, nauubos ang iyong salita at hininga sa mga bagay na gusto kong marinig para lang tayo’y magkaayos Noon, nakuntento tayo sa isa’t-isa kahit tayo’y naliligaw at nabubulag pa sa mundong ito na punong-puno ng kasinungalingan Noon, ginagawa mo ang lahat para lang tayo ay magkita Noon, pinupuno ko ang iyong mga araw nang ligaya at mga ngiting hanggang tenga Noon, hinahayaan mo lang tayo’y maging masaya Noon, ako’y sa iyo at ika’y akin Noon, ika’y andito at wala doon Noon, ako’y mahal mo at ika’y mahal ko Naghahanap ng mga dahilan kung saan ako nagkulang, o kung saan ako nagkamali Kung ito ba’y dahil sa aking pananamit o sa aking pananalita Kung ito ba’y dahil hindi ako kagaya niya o sadyang nawala na lang talaga ang iyong mga nararamdaman bigla Kaya inuulit ko, saan ako nagkulang? Saan ako nagkamali? Nagkulang ba ako sa higpit nang yakap at haplos? Nagkulang ba ang aking mga boses sa pagsigaw sa mundo na mahal kita? Nagkulang ba ako sa pagsuyo at sa aking pagamin ng mga kasalanan? Nagkulang ba ako sa pagbuhos ng aking mga damdamin? Nagkulang ba ako sa paglaban? Nagkulang ba ako sa bilang ng araw na mawawala ka na? Nagkulang ba ako sa halik? Dahil sinta, kung alam ko lang ng mas maaga pa na ika’y hindi magtatagal, sana’y tinagalan ko ang aking mga halik at inagahan ang aking pagbitaw Pero hindi, Kaya ang nagbunga ngayo’y isang babae na katulad ko na Ngayo’y nasasaktan at nalulunod sa sariling mga luha Natatapilok sa sariling mga paa, dahil sa sariling katangahan Ngayon, isang tanga na natalo at nakanganga Ngayon, umaasa na lang ako sa isang idlap ng iyong mga mata Ngayon, naghihintay na lang ako sa iyong pagpansin o pagtawag sa aking pangalan Ngayon, nagbabakasakaling may halaga pa rin ako sa’yo Ngayon, umaasang iniisip mo pa rin ako Ngayon, nagbabakasakali na masaya ka na. Masaya ka na sa kanya. Masaya ka na sa piling ng iba. Mas masaya ka na kesa aking nagawa. Ngayon, nangangarap na lang na maging masaya Ngayon, sinusubukang kalimutan ka Pangatlo, dahil ngayon, Mahal pa rin kita, at wala ka na.
0
Aug 1, 2016
Aug 1, 2016 at 1:03 PM UTC
Noon at Ngayon
Paano ko ba sisimulan ang sulat na ito na iginagawa ko na naman para sa’yo? Marami na akong naipon na mga sulat, sulat na punong-puno ng mga walang kwentang kasaysayan at letra na hindi ‘ko maigunita sa iyo Bakit? Ewan ko, hindi ko alam, putangina may pakialam ka ba? Hindi ko alam kung ibibigay ko sa’yo ang mga sulat na hindi ko natuluyang ibigay sa’yo dahil Una, hindi ko alam kung may pakialam ka pa sa mga salita ko Ang aking mga salita na punong-puno ng galit, ng damdamin at pagmamahal Kasi Pangalawa, noon, kahit walang kwenta ang aking mga sinasabi, ito’y tuluyan **** binibigyan ng halaga Noon, kahit ako’y galit sa iyo at ika’y galit sa akin, nauubos ang iyong salita at hininga sa mga bagay na gusto kong marinig para lang tayo’y magkaayos Noon, nakuntento tayo sa isa’t-isa kahit tayo’y naliligaw at nabubulag pa sa mundong ito na punong-puno ng kasinungalingan Noon, ginagawa mo ang lahat para lang tayo ay magkita Noon, pinupuno ko ang iyong mga araw nang ligaya at mga ngiting hanggang tenga Noon, hinahayaan mo lang tayo’y maging masaya Noon, ako’y sa iyo at ika’y akin Noon, ika’y andito at wala doon Noon, ako’y mahal mo at ika’y mahal ko Naghahanap ng mga dahilan kung saan ako nagkulang, o kung saan ako nagkamali Kung ito ba’y dahil sa aking pananamit o sa aking pananalita Kung ito ba’y dahil hindi ako kagaya niya o sadyang nawala na lang talaga ang iyong mga nararamdaman bigla Kaya inuulit ko, saan ako nagkulang? Saan ako nagkamali? Nagkulang ba ako sa higpit nang yakap at haplos? Nagkulang ba ang aking mga boses sa pagsigaw sa mundo na mahal kita? Nagkulang ba ako sa pagsuyo at sa aking pagamin ng mga kasalanan? Nagkulang ba ako sa pagbuhos ng aking mga damdamin? Nagkulang ba ako sa paglaban? Nagkulang ba ako sa bilang ng araw na mawawala ka na? Nagkulang ba ako sa halik? Dahil sinta, kung alam ko lang ng mas maaga pa na ika’y hindi magtatagal, sana’y tinagalan ko ang aking mga halik at inagahan ang aking pagbitaw Pero hindi, Kaya ang nagbunga ngayo’y isang babae na katulad ko na Ngayo’y nasasaktan at nalulunod sa sariling mga luha Natatapilok sa sariling mga paa, dahil sa sariling katangahan Ngayon, isang tanga na natalo at nakanganga Ngayon, umaasa na lang ako sa isang idlap ng iyong mga mata Ngayon, naghihintay na lang ako sa iyong pagpansin o pagtawag sa aking pangalan Ngayon, nagbabakasakaling may halaga pa rin ako sa’yo Ngayon, umaasang iniisip mo pa rin ako Ngayon, nagbabakasakali na masaya ka na. Masaya ka na sa kanya. Masaya ka na sa piling ng iba. Mas masaya ka na kesa aking nagawa. Ngayon, nangangarap na lang na maging masaya Ngayon, sinusubukang kalimutan ka Pangatlo, dahil ngayon, Mahal pa rin kita, at wala ka na.
Continue reading...
44
"Almost" is a word for people like you and I and "enough" is what your eyes couldnt find For "everything" is what i tried to offer and "nothing" was how you felt; Darling, please let me understand for how could you be so blind? "Sorry" were constant conversations for mistakes we made and "Okay" were lies we had to reply It would go on and on until we're tired 'til the day we wouldnt bother but just stare and sigh There were nights we said "goodnight" and nights that we dont 'til one night, a thought came, "boy, i treated you right"-- a flash a ring a text received that night and it said "goodbye" -- "boy, didnt I?"
0
Jun 29, 2016
Jun 29, 2016 at 12:20 PM UTC
well
Bakit mas pinipili natin yung mahirap at kung saan alam nating masasaktan tayo? Bakit mas pinipili natin yung mali habang alam natin kung ano yung tama? Bakit tayo nagmamahal kung iiyak rin naman tayo? Bakit mas pinipili nating lumaban kung alam nating matatalo rin tayo sa dulo? Bakit tayo ngumingiti kung hindi naman talaga tayo masaya? Bakit mas pinipili nating magpatawad ng tao kung alam nating uulitin lang 'to? Bakit tayo nalulungkot ng walang dahilan at bakit tayo napagiiwanan? Bakit sinasarado ang mga bintana tuwing umuulan? Bakit meron tayong mga tanong na wala namang kasagutan? Bakit dumidilim ang kalangitan tuwing umaangat ang buwan? Bakit tayo nagmamahal ng mga taong may mahal ng iba? Bakit maraming namamatay sa maling akala? Ikaw at ako ay pinagtagpo sa isang mundo; sa isang mundo na punong-puno ng walang kasagutan at puro kasinungalingan. Teka lang, saglit may isa pa akong katanungan ngunit alam 'kong hindi mo ito masasagutan; Kung ika'y pagpipilian sa aming dalawa, Sino mas pipiliin **** saktan?
0
May 6, 2016
May 6, 2016 at 4:19 AM UTC
Untitled
Minsan, nakakatamad nang magmahal; kasi kung mahal niyo naman ang isa't-isa, gagawin mo lahat para lang manatili siya sayo. Pero dumadating rin sa punto na pagod na pagod ka na kakahabol sa kanya, kung hindi naman niya pinaparamdam sayo na mahal ka rin niya.
0
Mar 6, 2016
Mar 6, 2016 at 11:38 AM UTC
'Di ka na niya mahal.
I thought you wanted me to stay but i guess that was only me You told me you loved me everyday so tell me, why did you even leave? My family asks where you are and how you've been I smirk, i say "I don't know. we're okay" confused, "i think we're fine" I said. "You'll meet him some other time" Little did they know, we were never going to see each other Not tomorrow. not even next time My family asks once again, but this time i didn't know what to say I smirked once again, and looked down I say, "I'm really not okay"
0
Mar 4, 2016
Mar 4, 2016 at 1:29 PM UTC
who knows?