Ο γερανός λάκισε από την άδεια λίμνη
Κύκλοι νερού που έγιναν η απόδειξη
Μα όλα τα μάτια τ'ουρανού
Και τα πνευστά του αέρα
Δεν ξέρουν την αιτία...
Σύγχυση στα πλήκτρα των ήχων μιάς φωνής
Ξεχώρισε η φυγή και παραμέρισε η εικόνα
Μα όλα τα μάτια τ'ουρανού
Και τα πνευστά του αέρα
Δεν ξέρουν την αιτία...
Jan 6, 2011
Jan 6, 2011 at 10:30 PM UTC
Παλιά συνήθεια η προσευχή, λυγάει τα γόνατα
του οίκτου.
Ποιές πάλι οι σωστές χαρές;
Τα κραυγαλέα χείλη, ποτισμένα με ορμή,
που θα ξαπλώσουν το κορμί τους;
Ξέπεσαν στα χέρια της ζωής
χειροκροτήματα του έρωτα...
Κι όλο λυγούν τα γόνατα
Όλο τα χείλη ξαποσταίνουν στην σιωπή
Γροθιές τα χέρια, τρέμουν μεταξύ τους.
Nov 15, 2010
Nov 15, 2010 at 9:17 AM UTC
Πένθιμες φωλιές τα χέρια
παρηγορούν τα μάτια αφήνοντας το κρύο να περάσει.
Κάπου η τρίτη μελωδία της σιωπής
μόνο γι'απόψε τραγουδά...
Nov 14, 2010
Nov 14, 2010 at 9:06 AM UTC
Run away from love
like the midnight haze
of the sun.
Into the lieing truth
we lived...
calling it love.
Dance naked with me
like a falling star for
all to see.
Now,
drink...and drink...
make me your drug...
Then goodnight,
away from love.
Mar 16, 2010
Mar 16, 2010 at 10:18 AM UTC
For this I stand infront the mirror
quiet as dead.
Looking.
And a whisper dives at my eyes
piercing my head.
I never knew whow he was...
Me?
An idol?
A pale form?
For that I stand infront the mirror
with the millions tales.
Waiting for a story from every
face.
Mar 16, 2010
Mar 16, 2010 at 10:08 AM UTC
Untill we born again
We shall charise Heaven
One more before our end
The true love of a thousands tears
Will rain flesh from our fears
The incubus heart will drink
And from our blood she fiest
Until we born again
Either as Earth and Sky
Cursed bondes we'll gain
With our kiss left to untie
Mar 13, 2010
Mar 13, 2010 at 9:18 AM UTC
Must I findthat your heartstringsare the cause of my wicked soul-song?Sang like a love gospel by few mouths.But all wrong we are...never too close to love,never too far from hate.Must I endure the crimson shadows of our kisses?Although they gone from the wallof our love,when the light of despair reached us.Must I be the poet and you the forbidden verse?
Mar 3, 2010
Mar 3, 2010 at 1:06 AM UTC
Κάποιο αριστούργημά-της πιο αρχαίας Τέχνης των φιλιών-ξεστράτισε στα χείλη της.Όταν αρχισα να μαντεύω λέξεις,πάνω στα ουράνια κύματατου ηλιοβασιλέματοςγια την ομορφιά της...το κατάλαβα.Επικείμενο κορμί που επαναστάτησε της ψυχής του...και ανάμεσα τους,εγω και η καρδιά της΄Καταραμένα και τα δυό σε ισάξιο δεσμό... κι όλη η Ποίηση:φτωχός βωμός στην Τέχνη της-της πιο αρχαίας'εκείνης των φιλιών-.Τα πάντααμάρτυρες μελωδίες των κρυφών πόθων μας...Ποιές μορφές μας μοίρασαν-ξανά και ξανά-;Σε ποιά κρεββάτια χάθηκαν κτύποιπου δεν ήξεραν καρδιά-άλλη-εκτός των δικών μας;Πού το τραγούδι της ανάσας στο λαιμό του άλλου;Χάθηκαν σε μικρές εκτάσεις και φθηνά σεντόνια...Κι όμως πάλι μιά -μιά στιγμή ξαναζείστα πιο πυκνά χιόνια,ο Ήραιος εκείνος ήλιος:της Μούσας και του ποιητή.
Feb 23, 2010
Feb 23, 2010 at 9:23 AM UTC
Μπορεί τα χέρια να λυγίσουν
στο θρόϊσμα του ξίφους,
αλλ'αυτό δε φιλά το σήμερα.
Μπορεί οι λόγχες να ικετέψουν
στ'αγκάλλιασμα της μάχης,
αλλ'αυτό δε φιλά το σήμερα.
Μπορεί τα μάτια να δακρύσουν
στο αίμα που κυλά,
αλλ'αυτό δε φιλά το σήμερα.
Μπορεί ο νους μας να πλανέψει
στο καιρό της νίκης,
αλλ'αυτό δε φιλά το σήμερα.
Feb 18, 2010
Feb 18, 2010 at 5:29 AM UTC
Σαν κερί
που εν φλογών ταίς αποβάλλει,
ειρρέουν τα νιάτα-γοργά
και απέρριτα-
μακρηγορούν ελεγεία-ζωηρή
ή απρόσμενη-.
Και στη βλαστήμια της ζωής μας,
βρίσκουμε χλωμά τα νιάτα
-μ'ωδή πλέον-
και τ'ακουσμά της,θρήνου,θλιβερά
πνοή.
Feb 18, 2010
Feb 18, 2010 at 5:25 AM UTC