Mahilig ka sa mga bulaklak
lalo na 'yong may mga matitingkad na kulay.
Hilig mo sila
dahil kaya ka nilang pakinggan.
Walang bahid ng panghuhusga.
Naiintindihan nila ang mga kuwento
na bihira **** ibahagi sa iba.
Ilang beses na nilang nasilayan
ang mga pag-ibig,
ang mga sakít,
ang kung paano ka mag-ipon ng tapang,
ang kung paano ka maduwag.
Matalik mo siláng mga kaibigan.
Mahilig ka sa mga bulaklak
at parati kang umaasa na dadalhan ka niya ng mga ito.
Hindi ka nabigo.
Hindi ka nabibigo.
Gaya ng mga paborito **** rosas, tulips, at mariposa,
nagagawa niyang ika'y intindihin.
Makailang ulit niya na ring nakita kang
umiyak,
tumawa,
matakot,
at magmahal.
Gaya ng mga paborito **** santan, sampaguita't gumamela,
pamilyar na siya sa iyong mga damdamin.
Sa madaling salita,
mahilig ka sa mga bulaklak.
Pero hindi yaong mga gáling sa akin.
Jun 2, 2021
Jun 2, 2021 at 11:21 PM UTC
she spat over the love
she deserved to receive
and yet
she kissed the wounds
she endured
for years.
Aug 15, 2020
Aug 15, 2020 at 3:56 AM UTC
i was so full
of myself
that I almost
threw up
when i ate my pride.
Aug 14, 2020
Aug 14, 2020 at 1:27 PM UTC
i dreamt of you last night.
why does it feel surreal?
why does it feel so real?
Aug 14, 2020
Aug 14, 2020 at 1:23 PM UTC
nawa'y sa pagtulog kong muli,
makadaupang palad ka.
kahit sa panaginip?
kahit sa panaginip.
Aug 14, 2020
Aug 14, 2020 at 8:06 AM UTC
Sinabi ko noon sa sarili ko na
kapag dumating ang gabing itutulak táyo ng hangin upang pagtagpuin --
kapag dumating ang araw na pagbanggaing muli ang ating mga damdamin,
silàng may kanya-kanyang hinanaing,
Huwag mo akong yayakapin.
Huwag mo akong hahalikan.
Huwag **** hahaplusin ang mga nanlalamig kong braso.
Huwag mo akong iiyakan.
Ayokong maalala ang kinabisa kong init mo.
Naniniwala ako na sapat na ang mga titig,
ang mga nangungusap na mata.
sapat na ang distansya,
ang espasyo sa pagitan nating dalawa.
sapat na ang iniyak natin noon.
sapat nang hindi táyo katukin ng mga ala-ala búkas.
sapat nang natuto táyo sa kahapon.
sapat nang kilala na natin ang lunas.
sapat nang napatawad kita't napatawad mo ako
at kung paanong napatawad natin ang ating mga sarili.
sapat nang káya mo nang matulog sa gabi
dahil sapat na ring káya ko nang gumising sa umaga.
sapat na ang mga naisulat na liham,
ang mga talatang humihingi ng kapatawaran.
sapat na ang mga musikang sabay nating inawit,
ang mga tonong hindi nagkakapanagpo.
sapat nang mga panyo na lámang ang nakasaksi ng mga hikbi ko sa gabi,
ng mga luhang nahihirapang matuyo,
ng mga pusong magkahiwalay na nagdurugo.
sapat na ang mga alak na nagmistulang kaibigan,
ang mga unan na yumuyupyop sa aking balat.
sapat na ang aking silid na itinuring kong simbahan
dahil sapat na ring paulit-ulit kong ipinagdarasal na maghilom na ang mga sugat.
sapat na ang magagandang gunita,
mga ala-alang ating ginawa.
sapat nang nagagawa mo na muling ngumiti
dahil sapat na ring nagagawa ko nang tumawa.
sapat nang naiintindihan ko na
at sapat nang hindi ka na magmakaawa.
sapat na ang mga regalong aking nagustuhan
dahil sapat na rin ang pagbitiw na hindi ko inayawan.
sapat na ang lakas ng loob na inipon ko dati
dahil sapat na rin ang tákot na naramdaman ko noong iyong sinabing,
"Hindi ka pa pala sapat."
Salamat.
Hindi mo ako masisisi kung minsan na akong naniwalang hindi ako ang nagkulang.
Pero ngayon.
Kapag dumating ang pagkakataon
na muling mag-krus ang ating mga nangungulilang landas,
Hahayaan kitang yakapin ako;
halikan ako;
Hahayaan kong haplusin mo ang nanlalamig kong mga braso at kahit sa huling pagkakataon,
Hahayaan din kitang umiyak
dahil ito na rin ang huling beses na kikilalanin ko ang init mo; at pagkatapos
kalilimutan ko na.
---
Jul 15, 2020
Jul 15, 2020 at 4:55 AM UTC
i
decided
to
sleep
early
when
dawn
started
to
hurt
me
Jul 2, 2020
Jul 2, 2020 at 4:53 PM UTC
i even fell
in love
with the idea
of you existing
what more
when you laugh
when you cry;
what more
when you frown
when you smile?
that's ****** dear --
it could possibly
**** me.
but please do.
be my death
that i did not see coming.
Jun 24, 2020
Jun 24, 2020 at 7:25 AM UTC
while it is true that past is past,
my calendar still reminds me
of my yesterday.
it still sores
that even a bag of ice
can't cure.
it still haunts me.
crawled up to my nerves.
gave me lots of it's-time-to-cry nights
which i think i deserve.
crying became my lullaby
as if it is now a prerequisite
for me to sleep.
but
i am tired
of this solitude,
of guilt,
of crying for help.
it's hard to forgive others,
but i guess
it is harder to forgive yourself.
--
Jun 13, 2020
Jun 13, 2020 at 12:41 PM UTC