certain-dark-things - Hello Poetry

every night I try to imagine how the moon dances. I wonder, does she know that the sky needs the dusk's embrace for her to appear? I want to ask her, “Does it get lonely up there?” because sometimes the sand-like stars aren't enough just like how certain things in this world could not keep the sadness at bay where these things, like the tide, change and you don't know if you should get used to smiling everyday. you want to. you do. but you're fearful of the waves suddenly stopping, when peace becomes an equinox until the day disappears in full and you can't tell your eyes anymore to stop screaming. See, this is how the moon sometimes amazes me; the way she can disappear ad interim and come back when she's whole again. I wish I could be like that. disappear. be whole again.

0

Mar 7, 2017

Mar 7, 2017 at 8:58 PM UTC

a song to the moon

every night I try to imagine how the moon dances. I wonder, does she know that the sky needs the dusk's embrace for her to appear? I want to ask her, “Does it get lonely up there?” because sometimes the sand-like stars aren't enough just like how certain things in this world could not keep the sadness at bay where these things, like the tide, change and you don't know if you should get used to smiling everyday. you want to. you do. but you're fearful of the waves suddenly stopping, when peace becomes an equinox until the day disappears in full and you can't tell your eyes anymore to stop screaming. See, this is how the moon sometimes amazes me; the way she can disappear ad interim and come back when she's whole again. I wish I could be like that. disappear. be whole again.

21

Iilan nang estrangherong labi ang dumampi at alam na din kung paano humaplos ang iba't ibang tela marahil kabisado na din ang bawat indayog na walang musika ngunit bakit na sa tuwing pipikit at sinusubukang sabayan ang korong hindi kilala sumasagi pa din sa isip na nakakulong ma'y sa hindi mo bisig at hindi sa iyong unan namamahinga. simula noong pagtalikod mo'y pakiwari kong milyong beses nang umikot ang oras ang sabi ko pa noo'y nakalimot at malaya na sa mga panahong inaantay ang paghimlay ng araw dahil sa pagsilang ng gabi ka lang din naman masisilayan. mahina pa din bang aamining na pagkatapos ng linggong itong sinasakdal ang sarili napagtantong baka siguro hindi pa pala lumalagpas sa hatinggabi ang awit. mahal, baka siguro sa susunod na gabi, nais pa ding sa iyo umuwi.

0

Mar 3, 2017

Mar 3, 2017 at 12:21 AM UTC

Untitled

Iilan nang estrangherong labi ang dumampi at alam na din kung paano humaplos ang iba't ibang tela marahil kabisado na din ang bawat indayog na walang musika ngunit bakit na sa tuwing pipikit at sinusubukang sabayan ang korong hindi kilala sumasagi pa din sa isip na nakakulong ma'y sa hindi mo bisig at hindi sa iyong unan namamahinga. simula noong pagtalikod mo'y pakiwari kong milyong beses nang umikot ang oras ang sabi ko pa noo'y nakalimot at malaya na sa mga panahong inaantay ang paghimlay ng araw dahil sa pagsilang ng gabi ka lang din naman masisilayan. mahina pa din bang aamining na pagkatapos ng linggong itong sinasakdal ang sarili napagtantong baka siguro hindi pa pala lumalagpas sa hatinggabi ang awit. mahal, baka siguro sa susunod na gabi, nais pa ding sa iyo umuwi.

24

In the law of thermodynamics, there is this thing called entropy. The Merriam-Webster dictionary summed it up as utter chaos which is to say not mild nor in the middle but the omega and you are my beginning. One thing I hate more than my involuntary capability to breathe is uncertainty. See, I get lost in my thoughts so much that one mistake branches out until the whole thing explodes into one big misplaced dilemma. I'd spend nights awake despite my screaming eyes breaking down everything I've said, everything you've said. And by god, am I tired. You used to lull me to sleep. my polestar, you are every disorder these eyes could muster but I am willing to remove myself from every brink of defeat. I'll stay in this isolated system if you'll hear the subtle touch of my fingers saying, I'll wait for you come back for me.

0

Feb 21, 2017

Feb 21, 2017 at 9:45 AM UTC

after years

In the law of thermodynamics, there is this thing called entropy. The Merriam-Webster dictionary summed it up as utter chaos which is to say not mild nor in the middle but the omega and you are my beginning. One thing I hate more than my involuntary capability to breathe is uncertainty. See, I get lost in my thoughts so much that one mistake branches out until the whole thing explodes into one big misplaced dilemma. I'd spend nights awake despite my screaming eyes breaking down everything I've said, everything you've said. And by god, am I tired. You used to lull me to sleep. my polestar, you are every disorder these eyes could muster but I am willing to remove myself from every brink of defeat. I'll stay in this isolated system if you'll hear the subtle touch of my fingers saying, I'll wait for you come back for me.

20

you don't have to tell me your name and we don't have to open the lights I won't ask you about the ghosts that have been haunting you and I won't tell you mine trust me when I say that this is purely physical one scar inside my wrist tells the story of how I tried to swim farther than the clashing of the bodies only to find myself inside a singularity, my demise waiting for me. I've fought my way out till my chest's been enveloped with eternal numbness I haven't felt anything other than that ever since waking up and wanting to live are two different things so I don't need you to tell me that you love me it's just that maybe maybe another body will make me remember that I'm alive and I need to be

0

Feb 10, 2017

Feb 10, 2017 at 9:48 AM UTC

this is breathing

you don't have to tell me your name and we don't have to open the lights I won't ask you about the ghosts that have been haunting you and I won't tell you mine trust me when I say that this is purely physical one scar inside my wrist tells the story of how I tried to swim farther than the clashing of the bodies only to find myself inside a singularity, my demise waiting for me. I've fought my way out till my chest's been enveloped with eternal numbness I haven't felt anything other than that ever since waking up and wanting to live are two different things so I don't need you to tell me that you love me it's just that maybe maybe another body will make me remember that I'm alive and I need to be

17

taksil ang mga labing naghahangad ng higit sa dampi katulad ng buwan sa duyog, na kung sa madalas ay hinahayaan ang pagsisiping ng araw at mga bundok sa umaga may mga minsang hindi mapigilan ang alibuyboy at pilit isisingit ang sarili sa pagitan ng dapat at hindi, kapalit ng panandaliang saya; balutin man ng dilim. ngunit isa pa nga bang kataksilan ang humiling, kahit na pakiwari ko’y isa kang hiningang hindi mauulit, na sana kinabukasang paggising ay hindi ka na umalis, na hayaan mo namang masilayan ko kung paano ka ipipinta ng araw para naman din makita mo sa liwanag kung paano ka aaralin. bigyan mo lang ako ng isang sandali dahil katulad ng buwan, miminsan ding makasarili baka sa susunod na kinabukasan kahit ikaw ang tinatangi, sa iba na maghahain.

0

Jan 7, 2017

Jan 7, 2017 at 8:32 PM UTC

Sana'y manatili

taksil ang mga labing naghahangad ng higit sa dampi katulad ng buwan sa duyog, na kung sa madalas ay hinahayaan ang pagsisiping ng araw at mga bundok sa umaga may mga minsang hindi mapigilan ang alibuyboy at pilit isisingit ang sarili sa pagitan ng dapat at hindi, kapalit ng panandaliang saya; balutin man ng dilim. ngunit isa pa nga bang kataksilan ang humiling, kahit na pakiwari ko’y isa kang hiningang hindi mauulit, na sana kinabukasang paggising ay hindi ka na umalis, na hayaan mo namang masilayan ko kung paano ka ipipinta ng araw para naman din makita mo sa liwanag kung paano ka aaralin. bigyan mo lang ako ng isang sandali dahil katulad ng buwan, miminsan ding makasarili baka sa susunod na kinabukasan kahit ikaw ang tinatangi, sa iba na maghahain.

16

I've gotten so used to isolation that a deserted island is home the sea of despair is a continuous whirlpool of void emptiness is the sun and the sky is crying for me eyes tired then eyes closed and the mind took over for one who exists behind the shadows, how mundane it is to dream, to wish, that someday someone will get lost in my forgotten shore like a siren without a voice her life is a soft hum a melancholic peace she's not out to lure but to give rest thousands of fishermen have kissed her lips and fleeted and every time before they go, she hums a lullaby of happiness that it's okay and you could leave her but when the ship is a tiny blip in the ocean she opens her mouth and sings.

0

Jan 2, 2017

Jan 2, 2017 at 6:54 AM UTC

A Psalm

I've gotten so used to isolation that a deserted island is home the sea of despair is a continuous whirlpool of void emptiness is the sun and the sky is crying for me eyes tired then eyes closed and the mind took over for one who exists behind the shadows, how mundane it is to dream, to wish, that someday someone will get lost in my forgotten shore like a siren without a voice her life is a soft hum a melancholic peace she's not out to lure but to give rest thousands of fishermen have kissed her lips and fleeted and every time before they go, she hums a lullaby of happiness that it's okay and you could leave her but when the ship is a tiny blip in the ocean she opens her mouth and sings.

24

sobrang lungkot ko na it's unbearable

0

Dec 12, 2016

Dec 12, 2016 at 8:48 AM UTC

Untitled

sobrang lungkot ko na it's unbearable

1

In the genesis of the last breath’s eulogy, the first word was sorrow. Pain was a cry of an infant; a cry that you cannot reason with, a cry that will not stop until the hungry little mouth is fed. the only difference was that the grief was unbearable because it was full. It’s been fed with words as warm as a fresh bottle of milk and with touches as comforting as a mother’s lullaby. it was like a tired child, lulled by the softness of his blanket only to have it taken away from him a few peaceful sighs after the lashes finally touched the flushed cheeks how cruel it is to deprive a child of solitude when the beats of his pulse are not enough to understand why this world is red in tooth and claw. and when he is oblivious to the fact that his trust is earned, not demanded. but after a millennium's worth of tears and what seemed to be a continuous cycle of rumpled sheets and sleepless nights, the eulogy became an ode the ache was a coated hunger and the child learned to sleep alone. turns out that my body doesn't need another to rest, my bed is an ocean of peace, I just need to remove the clutters of you from it.

0

Nov 19, 2016

Nov 19, 2016 at 5:37 AM UTC

I Can Finally Sleep at Night

In the genesis of the last breath’s eulogy, the first word was sorrow. Pain was a cry of an infant; a cry that you cannot reason with, a cry that will not stop until the hungry little mouth is fed. the only difference was that the grief was unbearable because it was full. It’s been fed with words as warm as a fresh bottle of milk and with touches as comforting as a mother’s lullaby. it was like a tired child, lulled by the softness of his blanket only to have it taken away from him a few peaceful sighs after the lashes finally touched the flushed cheeks how cruel it is to deprive a child of solitude when the beats of his pulse are not enough to understand why this world is red in tooth and claw. and when he is oblivious to the fact that his trust is earned, not demanded. but after a millennium's worth of tears and what seemed to be a continuous cycle of rumpled sheets and sleepless nights, the eulogy became an ode the ache was a coated hunger and the child learned to sleep alone. turns out that my body doesn't need another to rest, my bed is an ocean of peace, I just need to remove the clutters of you from it.

20

Pagpasensyahan mo na ko, hindi ako sanay sa mga yakap at lambing bago kita makilala, nakakahiya mang aminin ang pagdampi ng mga labi at ang init ng mga yapos ay alam ko lamang sa salita, sa bawat paglipat ko sa panibagong pahina ng mga aklat kong minamahal. Mas masarap pala sa totoong buhay. Dahil konkreto ka, ang iyong mga mata ay hindi lamang habi ng aking kaisipan at ang iyong mga salita ay hindi akin. Totoo ka. Masarap pala sa pakiramdam ang paglapat ng dalawang katawan, dahil kahit kailan hindi ako naging komportable sa paglubog ng kama sa aking likudan alam ko din na ayoko ng bigat ng ibang braso sa aking baywang pero noong unang gabi na nakapatong ang ating mga ulo sa iisang unan at ako’y tila bihag sa braso **** kulungan Napatanong ako sa aking sarili “Ganito ba ang tahanan?” Pero mahirap din kapag nakatikim ka ng ginhawa, nakalimutan ko na tayo nga pala’y dalawa at ito ay hindi lamang para sa akin. Ang kalayaang kong pumili ay taglay mo din Hindi mo nga pala utang ang mga sagot sa mga tanong na bumabagabag sa akin at malaya ka. Malaya kang tanggalin ang pagkabuhol ng ating mga daliri Dahil hindi iisa ang ating mga kamay at hindi din tayo iisa ng kaisipan. Posible nga pala na magkaiba ang bilis ng daloy ng dugo at ritimo ng bawat tibok Kaya naiintindihan ko at pagpasensyahan mo ako. Masyado lang akong uhaw sa pagmamahal. Sa tagal na panahon na pinagkait ko sa sarili ko, sa pamamagitan mo, kaya ko nang tumingin sa salamin at hindi makaramdam ng galit na sa tuwing umaga meron pa ding hininga, meron pa ding pagtaas at pagbaba ng dibdib. Masarap palang huminga at ayoko lang ng tikim.

0

Oct 11, 2016

Oct 11, 2016 at 3:07 AM UTC

Paumanhin

Pagpasensyahan mo na ko, hindi ako sanay sa mga yakap at lambing bago kita makilala, nakakahiya mang aminin ang pagdampi ng mga labi at ang init ng mga yapos ay alam ko lamang sa salita, sa bawat paglipat ko sa panibagong pahina ng mga aklat kong minamahal. Mas masarap pala sa totoong buhay. Dahil konkreto ka, ang iyong mga mata ay hindi lamang habi ng aking kaisipan at ang iyong mga salita ay hindi akin. Totoo ka. Masarap pala sa pakiramdam ang paglapat ng dalawang katawan, dahil kahit kailan hindi ako naging komportable sa paglubog ng kama sa aking likudan alam ko din na ayoko ng bigat ng ibang braso sa aking baywang pero noong unang gabi na nakapatong ang ating mga ulo sa iisang unan at ako’y tila bihag sa braso **** kulungan Napatanong ako sa aking sarili “Ganito ba ang tahanan?” Pero mahirap din kapag nakatikim ka ng ginhawa, nakalimutan ko na tayo nga pala’y dalawa at ito ay hindi lamang para sa akin. Ang kalayaang kong pumili ay taglay mo din Hindi mo nga pala utang ang mga sagot sa mga tanong na bumabagabag sa akin at malaya ka. Malaya kang tanggalin ang pagkabuhol ng ating mga daliri Dahil hindi iisa ang ating mga kamay at hindi din tayo iisa ng kaisipan. Posible nga pala na magkaiba ang bilis ng daloy ng dugo at ritimo ng bawat tibok Kaya naiintindihan ko at pagpasensyahan mo ako. Masyado lang akong uhaw sa pagmamahal. Sa tagal na panahon na pinagkait ko sa sarili ko, sa pamamagitan mo, kaya ko nang tumingin sa salamin at hindi makaramdam ng galit na sa tuwing umaga meron pa ding hininga, meron pa ding pagtaas at pagbaba ng dibdib. Masarap palang huminga at ayoko lang ng tikim.

34

Nung isang gabi tinanong mo ko “Bakit mo ko mahal?” sa totoo lang hindi ko din alam. puno ako ng damdamin pero ayoko sa emosyon ayoko sa sakit ayoko sa mahal. ayoko na mahal kita. ayoko din na hinahanap-hanap ko ang mga bisig mo. sana’y akong mag-isa, akin lang ang sarili ko. Itong kakapiranggot na pagpapahalaga sa puso ko ay para sakin lang. bakit ko ibibigay sayo na mapagdamot sa pagmamahal? isa ka ding takot sa pag-ibig, takot magpapasok, takot magbigay dahil walang kasiguraduhan kung maibabalik. nalalasahan ko sa aking dila ang lungkot tuwing tumitingin ako sa iyong mga mata. Tuwing nasisilayan ko ang iyong anyo, pakiramdam ko ay kilala kita. hindi ko alam ang pangalan ng mga mahal mo at hindi ko alam ang mga bagay na mahalaga sayo, pero kilala ko ang pagpanglaw ng ilaw sa bawat kurap ng iyong mga mata, kilala ko ang unti-unti **** pagkaubos. Isa kang imahe na pinta ng sakit at lungkot at pangungulila napakadilim ngunit napakaganda. Kilala kita. Nakikita kita sa salamin kapag nakakalimutan ko kung ano na ako sa aking paningin. Siguro alam ko na pala kung bakit kita mahal. Kung bakit kita gusto mahalin. Ang yumi mo ay hindi bagay sa dilim. Kailangan mo ng saya, ng halaga. Madilim din ang mga ulap sa aking mga mata sinta, pero malinaw pa ang aking paningin at alam ko kung anong kintad ng kulay ang bagay sayo.

0

Oct 1, 2016

Oct 1, 2016 at 5:44 AM UTC

Para sa mga iniibig

Nung isang gabi tinanong mo ko “Bakit mo ko mahal?” sa totoo lang hindi ko din alam. puno ako ng damdamin pero ayoko sa emosyon ayoko sa sakit ayoko sa mahal. ayoko na mahal kita. ayoko din na hinahanap-hanap ko ang mga bisig mo. sana’y akong mag-isa, akin lang ang sarili ko. Itong kakapiranggot na pagpapahalaga sa puso ko ay para sakin lang. bakit ko ibibigay sayo na mapagdamot sa pagmamahal? isa ka ding takot sa pag-ibig, takot magpapasok, takot magbigay dahil walang kasiguraduhan kung maibabalik. nalalasahan ko sa aking dila ang lungkot tuwing tumitingin ako sa iyong mga mata. Tuwing nasisilayan ko ang iyong anyo, pakiramdam ko ay kilala kita. hindi ko alam ang pangalan ng mga mahal mo at hindi ko alam ang mga bagay na mahalaga sayo, pero kilala ko ang pagpanglaw ng ilaw sa bawat kurap ng iyong mga mata, kilala ko ang unti-unti **** pagkaubos. Isa kang imahe na pinta ng sakit at lungkot at pangungulila napakadilim ngunit napakaganda. Kilala kita. Nakikita kita sa salamin kapag nakakalimutan ko kung ano na ako sa aking paningin. Siguro alam ko na pala kung bakit kita mahal. Kung bakit kita gusto mahalin. Ang yumi mo ay hindi bagay sa dilim. Kailangan mo ng saya, ng halaga. Madilim din ang mga ulap sa aking mga mata sinta, pero malinaw pa ang aking paningin at alam ko kung anong kintad ng kulay ang bagay sayo.

33