ο χειμώνας περπατά αργά
και τα πουλιά πετούν χαμηλά,
σιωπηλά,
σαν σκέψεις που φοβούνται τη φωνή τους...
η βροχή χτυπά τα δέντρα
και το κρύο βρίσκει ρωγμές
σε ψυχές που μείναν ανοιχτές.
η θάλασσα σκοτεινή,
βαριά,
κρατά μυστικά και ανάσες
και όλα μοιάζουν να αντέχουν,
γιατί
δεν μπορούν να επιλέξουν.
κι εσύ,
δέντρο γυμνό
που φιλά τον αγέρα
με πάθος...
Σακελλαρης Καμπουρης
*******************************************
Winter walks slowly.
and the birds fly low,
silently,
like thoughts that are afraid of their own voice...
the rain hits the trees
and the cold finds cracks
to souls that remained open.
the sea is dark,
heavy,
keeps secrets and breaths
and everything seems to endure,
Why
they cannot choose.
you too,
bare tree
who kisses the wind
with passion...
Jan 25
Jan 25, 2026 at 12:17 PM UTC
γη υγρή,
μια κουφάλα του δέντρου ανασαίνει μνήμη.
παιδιά χαμένα
με γόνατα ματωμένα,
με παιχνίδια σπασμένα
σαν μικρές υποσχέσεις.
και οι δρόμοι,
στενοί,
να μακραίνουν
και να ξεχνούν τα ονόματά μας...
η νύχτα,
να σκύβει χαμηλά,
με φώτα χλωμά.
μαζεύει στοργικά τις φωνές
και τις θάβει προσεκτικά στη γη.
ήσυχα.
μα οι φωνές,
γλιστρούν σα σκιές
πάνω απ'το χώμα
και σε πονούν...
***************************************************
wet earth,
A hollow tree breathes memory.
lost children
with ****** knees,
with broken toys
like little promises.
and the roads,
narrow,
to grow longer
and forget our names...
the night,
to bend low,
with pale lights.
lovingly gathers the voices
and carefully buries them in the ground.
quiet.
but the voices,
they glide like shadows
above the ground
and they hurt you...
Jan 25
Jan 25, 2026 at 12:15 PM UTC
α ρε νύχτα,
έτσι που περνάς με το τσιγάρο στο στόμα,
μάγισσα λατρεμένη,
ξεπηδώντας μέσα από ανίερο ναό,
χορεύοντας με πάθη και με λέξεις...
λειτούργησα πάλι
άτακτα...
στοίβαξα στην καθάρια λίμνη μου,
όλο το νέκταρ και την αμβροσία
που κλέβω στις ονειρώξεις μου
από
Νυμφών σπηλιές
και τώρα,
στις άκρες του χείλους μου πεταρίζει μία μέλισσα,
γι'αυτό όταν γεράσουν οι Νύμφες,
τις ανασταίνω
κι όταν τις παίρνει ο ύπνος γλυκά,
τις προστρέχω.
α ρε νύχτα
αθώο μεσήλικα έφηβο με γέννησες,
με θολά βογγητά,
με τη μούχλα του σύννεφου στο στρεβλό μου το πρόσωπο.
η θλιβερή διακόσμηση,
είναι το χέρι μου πάνω στο στήθος σου,
που αλλάζει το χρώμα
και όλα φαίνονται ίδια
και προσπαθώ να θυμάμαι
να μην αλλάξω πάλι το χρώμα,
γιατί...
...α ρε νύχτα,
όταν ξυπνώ,
ανοίγω τα πόδια της γης
και μ'ένα μεγάλο κοντάρι
γίνομαι ένοχος πάλι
και ένα παιδί...
Σακελλαρης Καμπουρης
*******************************************************
Oh, night,
the way you walk with a cigarette in your mouth,
beloved witch,
springing from an unholy temple,
dancing with passions and with words...
I worked again.
untidy...
I piled it in my clear lake,
all the nectar and ambrosia
that I steal in my dreams
from
Nymph caves
and now,
A bee flies on the edge of my lip,
That's why when the Nymphs grow old,
I resurrect them.
and when they fall asleep sweetly,
I run to them.
oh night
You gave birth to me as an innocent middle-aged teenager,
with vague groans,
with the cloud mold on my crooked face.
the sad decoration,
is my hand on your chest,
that changes color
and everything looks the same
and I try to remember
not to change the color again,
Why...
...oh, night,
when I wake up,
I open the feet of the earth
and with a big pole
I feel guilty again.
and a child...
Jan 25
Jan 25, 2026 at 12:13 PM UTC
κι εκεί που στοίβαζα
τις ρώγες του κομπολογιού τη μιά πάνω στην άλλη
κι αγκομαχούσε η βελόνα του γραμμοφώνου
στις νότες του Μάρκου μου,
είδα τι είν'ο έρωτας...
ν'αδειάζεις στο ποτήρι μου,
είναι .
να χορεύω ζεϊμπέκικο στο δειλινό
και να ξημερώνει ο κόσμος,
είναι...
να μου λείπεις
είναι
κι όταν ακόμα ταξιδεύω στης γιορτής σου το διάβα,
είναι
και να αδειάζει η ψυχή μου στων δέντρων το πέρασμα,
πίσω απο το τζάμι του τραίνου που χάθηκε πια...
...ν'αδειάζει η ψυχή σου στις λέξεις μου,
είναι...
να ταξιδεύω μιά μιά τις ρώγες στο σούρουπο,
είναι,
τόσο,
που με πονάς,
λες και είν'οι δικές σου...
...είναι!
Σακελλαρης Καμπουρης
*********************************************
and where I was stacking
the beads of the rosary one on top of the other
and the gramophone needle was struggling
in the notes of my Mark,
I saw what love is...
to empty into my glass,
it is .
to dance zeibekiko at dusk
and the world dawns,
it is...
I miss you.
it is
and while I'm still traveling to your celebration, I read it,
it is
and my soul empties into the trees' passage,
behind the window of the train that has now disappeared...
...your soul empties into my words,
it is...
to travel the teats one by one in the dusk,
is,
so much,
that you hurt me,
as if they were yours...
...it is!
Jan 25
Jan 25, 2026 at 12:11 PM UTC
καθότι άοπλοι,
σταθήκαμε
μπροστά στο αιώνιο,
μακρινοί και απρόσιτοι...
κι αν κάποτε
έχω να πω σε σένα
λίγο γαλανό,
να μη χαθείς...
καθώς τα δάχτυλα
μετρούν τις σελίδες σου,
εσύ,
Γυναίκα νά με φιλάς
γιατί,
φεγγάρι επόθησα...
Σακελλαρης Καμπουρης
**********************************************
because they are unarmed,
we stood
in front of the eternal,
distant and inaccessible...
and if ever
I have something to say to you.
a little blue,
don't get lost...
as the fingers
they count your pages,
you,
Woman, kiss me.
Why,
I craved the moon...
Jan 25
Jan 25, 2026 at 12:10 PM UTC
να ντυθώ το δέρμα της θάλασσας
και μέσα στις φλέβες μου
να ρέει η νύχτα,
πηχτή μαύρη κι ατίθαση...
να ξαπλώνει το φεγγάρι στο στέρνο μου το δασύ
να ονειρεύεται,
να σιγοτραγουδούν τ'αστέρια μου
το όνομά σου,
να ξυπνούν τα ρόδα τα άλικα,
κείνα που πριν φέξει ανθίζουν
και να κλέβουν το αίμα απο τα χείλη σου,
για να κοινωνούν οι μέλισσες
και να μεθούν τα σύμπαντα
στο μελί των ματιών σου...
μιά μέρα,
ζωή μου,
η νύχτα,
θα είμαι
εσύ...
Σακελλαρης Καμπουρης
********************************************
to dress in the skin of the sea
and in my veins
let the night flow,
thick black and unruly... the moon lies on my chest, the forest dreams,
May my stars softly sing
your name,
to awaken the scarlet roses,
those that bloom before dawn
and steal the blood from your lips,
for bees to communicate
and let the universes be drunk
on the honey of your eyes...
one day,
my life,
the night,
I will be
you ...
Jan 25
Jan 25, 2026 at 12:08 PM UTC
μονοπάτι στενό,
να χωρά μοναχά ένα βήμα και μιάν ανάσα.
μαλλιά μακριά να ανεμίζουν,
δεμένα πρόχειρα μ’ ένα ψέμα κορδέλα.
στο χέρι,
τριαντάφυλλο,
για να θυμίζει
πως και το αγκάθι ανθίζει όταν πονά.
Σακελλαρης Καμπουρης
***************************************************************
a narrow path,
just wide enough for a single step and a single breath.
long hair fluttering,
loosely tied with a lie for a ribbon.
in the hand,
a rose,
to remind
that even the thorn blooms when it hurts.
Jan 25
Jan 25, 2026 at 10:44 AM UTC
ψάχνοντας λέξεις να δέσω ένα ποίημα,
πιάνω σιωπές απο τη ζωή μου,
τις στρίβω τσιγάρο
και καίω με αυτές το χαρτί.
κάθε λέξη αντιστέκεται...
άλλη βαραίνει σαν πέτρα στο στόμα,
άλλη φεύγει πριν προλάβει να χαραχθεί.
κάπου ανάμεσα στο λάθος και στο μισό,
γεννιέται ο ρυθμός.
κι αν δεν σταθεί το ποίημα όρθιο,
ας γείρει έστω πάνω στην ανάσα μου,
να δείχνει πως έζησε.
Σακελλαρης Καμπουρης
*************************************************************
searching for words to bind a poem,
I catch silences from my life,
roll them into a cigarette
and burn the paper with them.
every word resists…
one weighs like a stone in the mouth,
another escapes before it can be etched.
somewhere between the mistake and the half,
rhythm is born.
and if the poem cannot stand upright,
let it at least lean on my breath,
to show that it lived.
Jan 25
Jan 25, 2026 at 10:43 AM UTC
Ο τόπος κρατούσε μέσα του τη γιορτή, όπως το σώμα κρατά τον πόθο.
Ο αέρας ζεστός και ακίνητος, τα πουλιά σωπάσαν, και το δάσος άκουγε.
Ανάμεσα στους κορμούς, εκεί που το φως γινόταν χαμηλό, ο Πάν στεκόταν σαν παλιό ένστικτο που δεν ξεριζώνεται.
Οι Νύμφες ανέβαιναν από το νερό.
Τα μαλλιά τους έσταζαν και το δέρμα τους γυάλιζε.Το δέρμα τους έπαιρνε το χρώμα του δειλινού.
Τα πάλοντα στήθη των Νυμφών κινούνταν με τον ρυθμό της ανάσας, ελεύθερα, χωρίς ντροπή, σαν να μην είχε μαθευτεί ακόμα η λέξη απαγόρευση...κορμά φιλήδονα.
Ο κισσός τύλιγε τους μηρούς και τα νούφαρα άνοιγαν καθώς περνούσαν, σαν να υπάκουαν σε μια σιωπηλή εντολή.ο αγέρας μοσχοβόλαγε από τα υγρά των βερύκοκα και την ιδρώ του έρωτα.
Κάτω από την επιφάνεια, το νερό σκοτείνιαζε και ο Κωκυτός περνούσε αργά,θρηνητικός και βαθύς, υπενθυμίζοντας ότι κάθε ηδονή σπάζει τα σύνορα.
Από μακριά έφταναν οι ήχοι κρουώντων κιθάρων,ασκαύλων και άρπες που δονούσαν τον αέρα με μιά μουσική σχεδόν σωματική.
Στα Λυσιμάχια, τα αμπέλια λύγιζαν από τον καρπό και το άρωμα του σταφυλιού ανακατευόταν με χώμα,ιχώρ και έρωτα.
Ο Διόνυσος είχε ήδη εγκατασταθεί,στο κρασί που κύλαγε ζεστό, στα στόματα που άνοιγαν, στα σώματα που πλησίαζαν δίχως να ζητούν την άδεια.
Οι Σάτυροι γελούσαν, οι Σειληνοί παρατηρούσαν με μάτια μισόκλειστα, και οι Μαινάδες χόρευαν ώσπου τα όρια χάνονταν.
Τα αγγίγματα πλήθαιναν.
Χέρια στη μέση, στόματα στον λαιμό, αναπνοές που μπλέκονταν.
Η πεθυμιά απλωνόταν. Ο έρωτας γινόταν αρμονία, μια συμφωνία ανάμεσα σε δέντρα, κορμιά και θεούς.
Ἐγένετο σιγή όταν ο Πάν ύψωσε τον αυλό, και μέσα σε εκείνη τη σιγή,ο κόσμος φάνηκε ολόκληρος.
Ύστερα, αργά, όλα υποχώρησαν. Οι Νύμφες χάθηκαν στο φύλλωμα, τα νούφαρα έκλεισαν, το νερό ησύχασε.
Έμεινε μόνο η γεύση του κρασιού στα χείλη και η μνήμη στο δέρμα...το φιλί,το μύρο,ο έρωτας...
Και τότε,απότομα,ο ήχος άλλαξε.
Κόρνες, φωνές, οθόνες που άναβαν και έσβηναν.
Το πολύβουο σήμερα εισέβαλε, άνοστο, βιαστικό, γεμάτο λέξεις δίχως βάρος.
Το δάσος χάθηκε, οι θεοί σώπασαν.
Ο μύθος δεν ανήκε στο παρελθόν.
Παρέμενε εκεί, διαθέσιμος, για όποιον τολμά να τον ξαναζήσει.
Μόνο μια ανεξήγητη έλλειψη έμενε μέσα σου, σαν απόδειξη ότι κάποτε υπήρξε κάτι αληθινό, και ότι ακόμα το ψάχνεις.
Άλλωστε,αυτό που ψάχνεις,υπάρχει ήδη, όπως υπάρχει το δάσος,που υπάρχει,πριν καν το διασχίσεις.
Ψάξε...
Σακελλαρης Καμπουρης
***********************************************************************
The place held the feast within it, as the body holds desire.
The air was warm and still, the birds fell silent, and the forest listened.
Between the trunks, where the light grew low, Pan stood like an ancient instinct that cannot be uprooted.
The Nymphs rose from the water.
Their hair was dripping and their skin glistened. Their skin took on the color of dusk.
The pulsing ******* of the Nymphs moved with the rhythm of breath, free, without shame, as if the word prohibition had not yet been learned… wanton bodies.
Ivy coiled around their thighs and the water lilies opened as they passed, as if obeying a silent command. The breeze was fragrant with the juices of ripe apricots and the sweat of desire.
Beneath the surface, the water darkened and Cocytus flowed slowly, mournful and deep, reminding that every pleasure breaks boundaries.
From afar came the sounds of struck lyres, bagpipes, and harps, vibrating the air with a music almost ******
In the Lysimachia fields, the vineyards bent under their fruit and the scent of grapes mingled with earth, ichor, and love.
Dionysus had already taken his place: in the wine flowing warm, in mouths opening, in bodies drawing near without asking permission.
The Satyrs laughed, the Sileni watched with half-closed eyes, and the Maenads danced until limits dissolved.
Touches multiplied.
Hands at the waist, mouths at the neck, breaths entwining.
Desire spread. Love became harmony, a concord among trees, bodies, and gods.
Silence came when Pan raised his flute, and within that silence, the world appeared whole.
Then, slowly, everything receded. The Nymphs vanished into the foliage, the lilies closed, the water grew calm.
Only the taste of wine remained on the lips and memory on the skin… the kiss, the myrrh, the love…
And then, abruptly, the sound changed.
Horns, voices, screens lighting up and going dark.
The noisy present burst in—bland, hurried, filled with words without weight.
The forest vanished, the gods fell silent.
The myth did not belong to the past.
It remained there, available, for whoever dares to live it again.
Only an inexplicable lack stayed within you, as proof that once there was something true, and that you are still searching for it.
After all, what you seek already exists, as the forest exists—
existing even before you cross it.
Search…
Jan 25
Jan 25, 2026 at 10:41 AM UTC
τη μέρα σωπαίνει ο νυκτίανθος,
τις νύχτες ανοίγει
που κανείς δεν τον κοιτά.
χειμωνανθός στο κρύο του μυαλού,
μέλισσες μπερδεμένες,
με δίχως φως, χωρίς εντολή.
ένα φουστάνι που ανεμίζει άδειο
και μιά αμαρτία
που απόμεινε στο νου.
ένα κοχύλι,
χτυπά το βότσαλο,
ήχος κουφός,επίμονος...
...κι εγώ εδώ,
να με λένε τρελό,
που αγάπησα τη νύχτα.
Σακελλαρης Καμπουρης
*****************************************
by day the night-blooming jasmine falls silent,
at night it opens
when no one is watching.
a winter blossom in the cold of the mind,
confused bees,
without light, without command.
an empty dress fluttering
and a sin
left behind in the mind.
a seashell,
striking a pebble,
a hollow, persistent sound…
…and here I am,
to be called mad,
for having loved the night.
Jan 25
Jan 25, 2026 at 10:38 AM UTC