I once met love.
He made me laugh every day.
He couldn't bare away from me.
He wanted to offer me the stars.
And he did...
holding me tight
every night,
on the warm sand of summer
under the night sky
with a million stars above
and the moon up there, like a guardian
and sometimes a bottle of wine.
Sweet words. Gentle touch. Passionate love.
Just a summer ago.
And after that
there's been only silence.
Silence still. Frozen feelings. Frozen soul.
I'm just frozen in silence.
Because my heart is mourning...
for I once met love.
Sep 24, 2022
Sep 24, 2022 at 12:25 PM UTC
Δεν σου άξιζαν τα χάδια μου, τα γέλια, τα φιλιά μου.
Δεν σου άξιζε η φροντίδα μου κι η απαλή καρδιά μου.
Η ευγένεια και το ήθος μου
άγνωστα για 'σένανε
κι εσύ όλος ανάξιος ήσουνα για 'μένανε.
Τα ποιήματα, τις λέξεις μου
σπατάλησα για μιαν ελπίδα.
Γιατί είμαι μια γλυκιά ψυχή
με τα όνειρα για πυξίδα.
Sep 2, 2022
Sep 2, 2022 at 12:28 PM UTC
It feels nice, oh so nice
They understand!
They are writers, poets and dreamers too. They are romantics, like me.
"Never stop dreaming wild", they said.
That's all I needed to hear.
People don't understand. Even the closest ones. Its's a fire burning inside. My wild dreams. They don't understand. They discourage me. They say I can't. "How will you...?", "It's too late now", "Find something else to do".
But one word I hear; Fear.
Now, I know. They're just afraid of them. Of my endless dreams.
"The wild scares those who have only loved the tamed", he said, and pushed my sadness away.
The colours flooded back to my body.
I'm not grey anymore.
My colourful soul can now fly high! up above the sky!
What a relief!
My flame was guttering. I was afraid it would be gone forever.
But I forgot. I was born with this spark that will always keep my fire lighted. That will never allow my colours to fade away for good.
This spark is my searching for anything that will shine my wooden cabinet, where I keep all the magical creations of my mind.
You could really see them only if you had magical eyes like ours or if you'd allow us to give you a pair of those colourful glasses.
I speak for wizardry and you think I'm just a dreamer.
But it is nothing more than the ability to see the endless horizon of the things you are capable of.
It's just that.
So, when you are not dreaming, remember... it's your fears.
But I am not afraid. I'm free.
So, don't try to take the wind out of my sails.
You just hurt me and slow me down.
I forgive you.
You've never seen these colours. Such an assortment, such a brightness, such a depth, what a creativity!
All together in a perfect harmony.
I understand.
I understand and I forgive you.
But "what a pity", I muse.
What a shame that someone never gets to know the abilities of their one body.
But how could they know? They don't even try.
And how could thy try, when they don't dream?
The power of the inducement.
You now know what I mean.
Jan 10, 2022
Jan 10, 2022 at 4:42 PM UTC
I try to find another word
to describe loneliness;
so I make it weigh lighter
and give a rest to my shoulders.
It's heavy this word,
heavier than I thought.
I feel the gravity shallow my soul,
my smile, my strength, my whole.
But something's pink inside my blue
it's my dreams that coming true,
the appreciation of what I got
although I've no one to see that.
So, like the sunset,
- pink and blue -
I'm going down
and let the moon
rise up high
in the dark
to light the way
and find my path.
I know that nightfall
brings the dawn,
so I'll wait patiently
inside the black
until this path
bring me my sun.
Jan 7, 2022
Jan 7, 2022 at 9:21 AM UTC
Καθώς αγέλαστη έμεινα για πολύ καιρό
ξαφνιάστηκα
σαν τον εαυτό μου έπιασα
γλυκά, γαλήνια να χαμογελώ,
να μαλακώνει η έκφρασή μου
σαν ήρθα πάλι στο χωριό
κι απ΄το παράθυρό μου ατένιζα
- όπως πάντα συνήθιζα -
τον απέραντο ουρανό
Μα πόσο καιρό είχα να τον δω..!
που χρώματα αλλάζει
από λεπτό σε λεπτό
να μην βαριέσαι να θωρείς
της γης αυτής τα κάλλη,
σε ό,τι παλέτα επιθυμείς
κορνίζα θα στα κάνει
τα πράσινα λιβάδια,
τα δέντρα, τα πουλιά,
τα χαμηλά, γλυκά βουνά
στρογγυλεμένα, πρασινισμένα, ταπεινά
να ζωγραφίζουν τον ορίζοντα στο δειλινό.
Παρατηρείς εδώ κι εκεί
τα ζουζουνάκια στην αυλή
που μες στην ηρεμία
δίνουνε ζωή!
Αγαπημένη Φύση, αγνή
έλα μες στην καρδιά μου
γίνε ο πυλώνας που με βαστεί
να αντέξω τα βάσανά μου,
γίνε ο φάρος του φωτός
μεσα στην σκοτεινιά μου,
η αφορμή για να γελώ
μέσα στη μοναξιά μου.
Και πριν εστείλεις τα πουλιά
να μου κρατήσουν συντροφιά
πες τους να πάνε μια ολιά
στης Κρήτης κάτω τα μέρη
μπας κι έβρουνε τον ήλιο μου
και το λαμπρό μου αστέρι
που στον δρόμο εκεί του φυγεμού
σκαλώσανε στην συρματιά
κι εχάθηκαν στ' αγέρι.
Και από τότε δεν μπορώ
άσπρη μέρα να ειδώ,
υπάρχει πάντα ένα κενό -
μέρα χωρίς τον ήλιο της
νύχτα δίχως φεγγάρι
κι ούτε ένα άστρο για ευχή
το γέλιο μου να ξαναρθεί.
Αγαπημένη Φύση, αγνή
έλα μες στην καρδιά μου
το χέρι κράτα μου σφιχτά
χάιδεψε τα μαλλιά μου
"Όλα θα πάνε κατ' ευχήν",
μου είπαν τα δάκρυά μου.
Dec 31, 2021
Dec 31, 2021 at 12:39 PM UTC
It's the excitement in the eyes
and the will there is in heart
in my face draw a smile
and a fist shapes my hand
There are dreams my mind is making
while my body feels a rush
and the goal my eyes is shaping
I can't wait, let me start!
Dec 11, 2021
Dec 11, 2021 at 4:50 PM UTC
I will sleep in your arms tonight
as I used to do just some time ago.
I will sleep in your arms tonight
just by closing my eyes
driving my dream in those happy days.
I can still feel your warmth, your smile,
the excitement in your eyes..
I'm still staring at the stars
as I used to do along with you
every single night.
I didn't stop thinking of you
cause those stars remind me of you.
...
Let me sleep now.
Let me dream myself in your arms for one more lonely night.
Dec 11, 2021
Dec 11, 2021 at 4:35 PM UTC
Δύο άνθρωποι ερωτεύσιμοι
είμαστε και οι δυό.
Πόνο πολύ εσπείραμε
στις καρδιές άλλων ανθρπώπων.
Ηθελημένα όμως δεν ήταν
τα ραγίσματα αυτά.
Πόνος και πίκρα εβάραινε
τη μοίρα μας ετούτη.
Και να τι εγινήκαμε
σαν τις καρδιές μας ανταλλάξαμε.
δυο ερωτευμένοι ερωτεύσιμοι...
...
Δύο αγριολούλουδα
σε ξέμπαρκο μπαξέ
Δες τα πώς αρμονίζουμε
το ένα δίπλα στ' άλλο
Η ομορφιά των τούτη
είναι αθροιστική,
οσάν τον ήλιο λάμπουνε
σαν είναι αυτά μαζί
Τη θάλασσα λατρεύουνε
λευκά τα θαλασσόκρινα
Με τους αφρούς της θάλασσας
για δες πώς προσιδιάζουν!
Τι ομορφιά, τι πίνακας!
λαμπρός και θερινός
Τι τύχη να φυτρώσουνε
μαζί στο ίδιο περβόλι
Και στης νυχτιάς το φως
στέκουν στο ακρογιάλι
Αύρα θαλασσινή
γλείφει τα πρόσωπά τους.
Μ' ενθουσιασμό κοιτούν ψηλά
τον έναστρο ουρανό
ζωγραφίζοντας τα όνειρά τους
Κι έρχονται πιο κοντα
τ'αγέρι πια δε τα περνά.
Καυτά εγινήκανε τα σώματά τους
στην άμμο πάνω την καυτή.
Τα όμορφά των χρώματα
κι αρώματα ανταλλάσσουν
εξαίσια λόγια ειλικρινά
δε τα 'χουν ματακούσει.
Κι ελεύθερα, αυθόρμητα
- πώς είν' τ' αγριολούλουδα -
ρίχνουνε πήδο και βουτούν
στη θάλασσα τη κρύα.
Μεμιάς γυρνούνε στη στεριά
γελώντας με τα ίδια.
Τ' αστέρια σαν χρυσόσκονη
λούζουν τα σώματά τους
που 'ναι βρεγμένα και γυμνά
στέκουν στ' ακροθαλάσσι
Νότες στον αιθέρα
τυλίγουν τα κλαριά τους
σαν ένα αυτά λυκνίζονται
χορεύουν στ' άρωμά τους
Θεέ μου, αχ αν υπήρχες
εκείνη τη στιγμή
ξανά θα μου τη χάριζες
αν πω μια προσευχή;
Τον Όλυμπο θα ανέβω
μον' με τα γόνατά μου
αν είναι να το ζήσω
ξανά από την αρχή
Θεέ μου, αχ αν υπάρχεις
εμάς τ' αγριολούλουδα
κάνε μας να φυτρώσουμε
ξανά στην ίδια γη.
Βλέπω στον κόσμο ομορφιά
των χρωμάτων τη πληθώρα.
Μα είναι ιδέα μου Θεέ;
Είν' όλα λουλούδια του μπαξέ...
Εμείς τ' αγριολούλουδα
είθε να ανταμώσουμε
ξανά στην ίδια γη...
Nov 14, 2021
Nov 14, 2021 at 11:33 AM UTC
Και ψάχνω λόγια να σου πω
και λέξεις να σου γράψω
μα ούτε μία δεν αρκεί
για να σου περιγράψω
τα χρώματα που έφτιαξες
εκεί μες στη καρδιά μου
και πώς δειλά εκρήγνυνται
μέσα στα όνειρά μου.
Κι όλα αυτά ξεκίνησαν
τη νύχτα εκείνη εκεί
που αφθόρμητα ευρεθήκαμε
στη θάλασσα τη θερινή
- 8 ήταν τ' Αυγούστου -
μ' ένα μπουκάλι από κρασί.
Κρύωνα και με ζέστανες
γλυκά στην αγκαλιά σου
και σαν πουλάκι ένιωσα
μικρό μες στη φωλιά σου.
Κι έτσι όπως κοιταχτήκαμε
να το φιλί επήλθε
κάτω απ' τα αστέρια τ' ουρανού
τη θάλασσα τριγύρω
με το φεγγάρι μάρτυρα
μόνο εμείς οι δύο
υπήρχαμε εκείνη τη στιγμή
μες στον πλανήτη όλο.
Κι οι μέρες ακολούθησαν
με γέλιο και αγάπη.
Όμορφες φάσεις της στιγμής
γεμίζουν το καλάθι,
αυτό των αναμνήσεων
που πλέκουμε μαζί.
Και μιας που το ανέφερα,
συνειδητοποιώ
πως κάθε ανάμνηση μαζί σου
στο πρόσωπό μου αφήνει
ένα χαμόγελο χαζό.
Και είναι μέρες που μόνη μου γελώ
μ' αυτά που μου 'χεις κάνει.
Μα αυτό με κάνει να ζητώ
κι άλλες πολλές ακόμα,
να δω τι άλλο θα βρεθεί
μαζί σου να περάσω.
Μα ακόμα κι αν σε ξεπεράσω
πιστεύω πως θ' αξίζει,
γιατί είσαι ό,τι καλύτερο
έχω ποτέ γνωρίσει.
Και πρώτη μου φορά,
στο λέω να το ξέρεις,
τη γυάλινη καρδούλα μου
που πρόσεχα μην σπάσει
σ' εσέ τη δίνω απλόχερα
κι ας είναι να ραγίσει.
Γιατί αν αυτό ποτέ συμβεί
η ουλή που θα μ' αφήσει
όμορφη θα 'ναι, όπως κι εσύ.
Θα την κοιτώ και θα γελώ,
τα ωραία θα θυμάμαι
κι ένα μονάχα θα εύχομαι,
ό,τι κι αν κάνει, όπου και να 'ναι
κάθε του μέρα να γελά
κι ευτυχισμένος να 'ναι!
Nov 14, 2021
Nov 14, 2021 at 11:05 AM UTC
Κι έτσι καταλαβαίνω
πως δύναμη έχω πολλή,
ένα φρούριο γερό
προσέχει την καρδιά μου
Μόνο για σε αφήνεται
έτσι λίγο πού και πού
τα δάκρυα να κυλήσουν
να δει τα πόσα αισθάνεται
Κι έπειτα πάλι να κλειστεί
από τον φόβο τον πολύ
στο φρούριό της πάλι
με τον πυθμένα τον βαθύ
που ούτε κι εκείνη ξέρει
μέχρι πού φτάνει ο βυθός
και τι την περιμένει.
Μόνο ρηχά αρμενίζει
κι αυτό μάλλον αρκεί,
γιατί πιο μέσα αρχίζει
ο πόνος ο πολύς.
Μα σαν ήσουν εδώ
τα δάκρυα ασυγκράτητα
τρέχαν στο πρόσωπό μου,
γιατί άφησα ανοιχτά
να μπεις στο φρούριό μου.
Μα όταν εξάφνου έφυγες
κι αβέβαια ήταν όλα
το φρούριο θωρακίστηκε
κι άψυχα 'γίναν όλα.
...
Ζεστή, πολύχρωμη
μα γυάλινη η καρδιά μου
ζει μόνη μες στα σίδερα
σαν είσαι μακρυά μου
Nov 14, 2021
Nov 14, 2021 at 10:50 AM UTC