Arelove - Hello Poetry

How do I escape when I'm the prison? Tell me, so I can run away.

0

Nov 8, 2024

Nov 8, 2024 at 2:14 AM UTC

How do I escape when I'm the prison? Tell me, so I can run away.

Sudden banging on my front door woke me up. I felt it in my fingertips, then in my lips. I knew it was you. I really thought the chase was over. I'm sure I lost you back then. But, I guess, I'm still on the run.

0

Nov 7, 2024

Nov 7, 2024 at 7:18 PM UTC

The Chase

Sudden banging on my front door woke me up. I felt it in my fingertips, then in my lips. I knew it was you. I really thought the chase was over. I'm sure I lost you back then. But, I guess, I'm still on the run.

6

"Tick-tock tick-tock Time is running Shouldn't you do the same?" "But to where? To what? To whom?" "To the One that matters most, to Whom you matter the most."

0

Feb 8, 2020

Feb 8, 2020 at 10:11 AM UTC

Just late night thoughts

"Tick-tock tick-tock Time is running Shouldn't you do the same?" "But to where? To what? To whom?" "To the One that matters most, to Whom you matter the most."

5

The less I think The more I breathe The less I feel The more I heal The less I mind (others) The more I find (myself)

0

Feb 7, 2020

Feb 7, 2020 at 11:37 AM UTC

Less is more

The less I think The more I breathe The less I feel The more I heal The less I mind (others) The more I find (myself)

6

I know it's wrong to deceive people Whether with tears or with a smile But I can't keep myself from doing so So I pretty much expected that I'll end up here Here, alone No one to talk to No one to deceive Whenever I go out of this place I'm clothed with fear To be seen To be known Clothed with fear That the life I'm living Will be exposed

0

Feb 3, 2020

Feb 3, 2020 at 8:18 AM UTC

Double life

I know it's wrong to deceive people Whether with tears or with a smile But I can't keep myself from doing so So I pretty much expected that I'll end up here Here, alone No one to talk to No one to deceive Whenever I go out of this place I'm clothed with fear To be seen To be known Clothed with fear That the life I'm living Will be exposed

14

Remember It was I, do you Remember? It used to be I That leans and cries Upon your shoulder Remember It was we, do you Remember? It used to be we Who will be for ever

0

Sep 8, 2017

Sep 8, 2017 at 9:50 PM UTC

Remember

Remember It was I, do you Remember? It used to be I That leans and cries Upon your shoulder Remember It was we, do you Remember? It used to be we Who will be for ever

11

Nasaksihan ko kung paano nabuo, nabubog, nadurog ang pagkakaibigan nyo. Nasaksihan ko ang bawat tawa, bawat luha na pumatak mula sa mga mata ninyong dalawa. Nasaksihan ko kung paanong hindi nyo mahiwalayan ang isa't isa pati na ang minsang nagkunwari kayong di magkakilala. Nasaksihan ko. Nasaksihan ko ang lahat maging ang pagkakalamat sa bagay na ingat na ingat kayo, pati na rin ata ako. Dahil sa panahong kayo ay nabuo, nabubog, nadurog ay sumabay ang puso ko sa pagdurugo ng sa inyo. Sa panahong halos maubusan ng hininga sa kakatawa, maniwala kayo, mas masaya ako kaysa sa inyo. Pero sobra din ang sakit kapag kayo ay magkagalit dahil sa pagkukunwaring multo ang isa't isa o kaya'y taong di ninyo kilala hanggang sa magkapikunan kayong dalawa. Akala ko'y iyon na ang pinakamalungkot sa lahat. Nagkamali ako. Dahil mas malalim pa sa lungkot ang lumukot sa kalooban ko nang umagang iyon. Nang makita ang ilang pahiwatig ng nalalapit na pagtatapos, ng pagwawakas ng bagay na minsang nagpalakas sa inyong dalawa. Akala ko, tuluyan na itong masisira. Ngunit mukhang di ako pwedeng manghuhula dahil... Nasaksihan ko ang muli nyong pagkapit, paglapit sa isa't isa kahit pa pilit kayong pinaglalayo ng hindi niyo pagkakaintindihan, ng inyong pagkakasakitan. Nasaksihan ko kung paano nabuo, nabubog, nadurog, at muling nabuo ang pilit na pinaglalayo.

0

Sep 8, 2017

Sep 8, 2017 at 9:44 PM UTC

Sa Pilit na Pinaglalayo

Nasaksihan ko kung paano nabuo, nabubog, nadurog ang pagkakaibigan nyo. Nasaksihan ko ang bawat tawa, bawat luha na pumatak mula sa mga mata ninyong dalawa. Nasaksihan ko kung paanong hindi nyo mahiwalayan ang isa't isa pati na ang minsang nagkunwari kayong di magkakilala. Nasaksihan ko. Nasaksihan ko ang lahat maging ang pagkakalamat sa bagay na ingat na ingat kayo, pati na rin ata ako. Dahil sa panahong kayo ay nabuo, nabubog, nadurog ay sumabay ang puso ko sa pagdurugo ng sa inyo. Sa panahong halos maubusan ng hininga sa kakatawa, maniwala kayo, mas masaya ako kaysa sa inyo. Pero sobra din ang sakit kapag kayo ay magkagalit dahil sa pagkukunwaring multo ang isa't isa o kaya'y taong di ninyo kilala hanggang sa magkapikunan kayong dalawa. Akala ko'y iyon na ang pinakamalungkot sa lahat. Nagkamali ako. Dahil mas malalim pa sa lungkot ang lumukot sa kalooban ko nang umagang iyon. Nang makita ang ilang pahiwatig ng nalalapit na pagtatapos, ng pagwawakas ng bagay na minsang nagpalakas sa inyong dalawa. Akala ko, tuluyan na itong masisira. Ngunit mukhang di ako pwedeng manghuhula dahil... Nasaksihan ko ang muli nyong pagkapit, paglapit sa isa't isa kahit pa pilit kayong pinaglalayo ng hindi niyo pagkakaintindihan, ng inyong pagkakasakitan. Nasaksihan ko kung paano nabuo, nabubog, nadurog, at muling nabuo ang pilit na pinaglalayo.

11

Malabo, magulo, parang guguho ang mga salita. Matanong kita, makata ka ba talaga? Kung oo ang sagot, bakit parang limot na ng labi at ng kamay mo ang paghabi sa mga tulang minsang bumuhay sayo? Bakit parang hindi na sanay ang utak sa ingay ng patak ng ulan sa paglikha ng pyesang alam mo na ang katapusan? Anong nangyari sayo? Marami na silang nagtanong ng ganito. Mga lito sa kung ano na ba ang pinagsasabi ng labi ko. Sa lahat ng nagpadala ng sulat, at sugat dahil lang hindi ko nailapat ang tamang salita, hindi naipinta ang gustong makita ng mata, patawad. Hindi na kasi kayang patahimikin ng isip ang puso. Hindi na kayang tabigin, pagkunwariing ayos lang ito. Sa lahat ng nagpadala ng sulat, at sugat dahil lang hindi ko nailapat ang tamang salita, hindi naipinta ang gustong makita ng mata, patawad. Hindi na kayang itago ang malabo, magulo't matagal nang gumuhong ako.

0

Sep 8, 2017

Sep 8, 2017 at 9:40 PM UTC

Sulat sa Makata

Malabo, magulo, parang guguho ang mga salita. Matanong kita, makata ka ba talaga? Kung oo ang sagot, bakit parang limot na ng labi at ng kamay mo ang paghabi sa mga tulang minsang bumuhay sayo? Bakit parang hindi na sanay ang utak sa ingay ng patak ng ulan sa paglikha ng pyesang alam mo na ang katapusan? Anong nangyari sayo? Marami na silang nagtanong ng ganito. Mga lito sa kung ano na ba ang pinagsasabi ng labi ko. Sa lahat ng nagpadala ng sulat, at sugat dahil lang hindi ko nailapat ang tamang salita, hindi naipinta ang gustong makita ng mata, patawad. Hindi na kasi kayang patahimikin ng isip ang puso. Hindi na kayang tabigin, pagkunwariing ayos lang ito. Sa lahat ng nagpadala ng sulat, at sugat dahil lang hindi ko nailapat ang tamang salita, hindi naipinta ang gustong makita ng mata, patawad. Hindi na kayang itago ang malabo, magulo't matagal nang gumuhong ako.

8

Semantics I've been writing You Misunderstood me And all But this Is the piece A peace For me To give For you Drowned Poetry

0

Sep 8, 2017

Sep 8, 2017 at 9:38 PM UTC

Semantics

Semantics I've been writing You Misunderstood me And all But this Is the piece A peace For me To give For you Drowned Poetry

13

Kapiraso. Parte Ng puso. Bahagi Ng buhay. Kasama Sa bahay. Piraso Ka. Oo, ikaw Ay may Papel. Makulay, Puti, Gusot, Na Idinikit Sa punit At simpleng Ako Upang mabuo.

0

Sep 8, 2017

Sep 8, 2017 at 9:36 PM UTC

Kapirasong Papel

Kapiraso. Parte Ng puso. Bahagi Ng buhay. Kasama Sa bahay. Piraso Ka. Oo, ikaw Ay may Papel. Makulay, Puti, Gusot, Na Idinikit Sa punit At simpleng Ako Upang mabuo.

21