Μονάχος όσο έκατσα
κι αγνάντευα κουράδες
τον ήχο απέξω άκουσα
να κλάνουνε γιαγιάδες

Στο νου μου σιγογύριζε
ο καταράκτης μίνι
σκατό με πείσμα κόλλησε
στο τοίχωμα είχε μείνει

Χαμένος στην  απόγνωση
έπρεπε να γκρεμίσω
το ντους ήταν αδύναμο
και πως να συνεχίσω

Τα δάκρυα μου στέρεψαν
και λίγο θάρρος πήρα
μάζεψα πόνου δύναμη
Αχ! Πυροσβεστήρα