Δεν μπορώ να σε δω
ακούω μόνο εκείνη την στιγμή
που ήμασταν ατελείωτοι.
Αθάνατοι.
Χάνω τις αισθήσεις μου
χάνω χάνω χάνω
κι όλο σ 'έχω.
καθώς όλα γίνονται κομμάτια μπροστά σου
σκέφτομαι το υστερικό μου γέλιο
ψάχνω τις φωτογραφίες μου
φοβάμαι πως αρχίζω να ξεχνάω
αρχίζω να ξεχνιέμαι?
Ξυπνάω από αυτόν τον εφιάλτη
ξύπνησε ξύπνησε! ξύπνησα.
Μυρίζω μόνο τα μαλλιά σου
αγάπη μου,
Ο καθένας αυτό που αξίζει
και σε κοιτάζω να φεύγεις
μη μου φεύγεις.
"Είσαι γελοία" μου είπες κι εγώ έτρεξα
να κρυφτώ μέσα στο δωμάτιο σαν μικρό παιδί
ποτέ μου δεν είχα φανταστεί πως ένα γέλιο
θα πόναγε τόσο πολύ.
Και τωρα ευχεσαι να σ ειχαν ονομασει αλλιως
να σε φωναζουν αλλοι.
Μα δεν τελιωσε.
Δεν το βλεπεις ποτε δεν τελιωνει
κοιταζει αυτη (?)
Ξεχνα οτι εζησες τα αλλαξαμε ολα
ολα για σενα, μα εσυ δεν το ζητησες ?
Ολα απ την αρχη?
Σαν να μην τρεχει τιποτα
παντα ετσι θα ξεσπας.
Τον κοιτας οταν κοιμαται
φαινεται ακακος μα δεν ειναι
γιατι μπορει να σε σκοτωσει
αργα -
αργα, οποτε θελει.
να σε λιωσει.
Αυτο που φοβαμαι μπορει
απλα να φυγει το βραδυ .
Δεν θα φυγει ουτε αποψε
αυτο που φταιει.
Γι αυτο τρεξε, τρεξε τωρα
η μεινε.-
και του φωναζεις , ειναι τοσο κακος
μαζι σου -
ειναι τοσο κακος μαζι σου (?)
Μα δεν μπορεις να δεις
δεν μπορεις δεν μπορεις
να το Δεις!!!
Δεν φταιει εκεινος,
Να τον διωξουμε!
Να μεινει.ακομη λιγο.
(να μην μπορεις να αγαπηθεις
αυτο ειναι το πιο δυσκολο.)
Σταματα.Εγω ειμαι αυτη που αγαπαω πιο πολυ!
θα κλαις για παντα,
τι θα κανεις θα κλαις για παντα?
θα χορευω σαν τρελη
τι θα κανεις τωρα ?
λοιπον,θα χορευω σαν τρελη.
Σαμποταρω αυτο που αγαπω
, συγνωμη
Μα φοβαμαι να μεινω μονη
οταν δεν ειμαι μονη.
δεν θελω να μη με φιλαει πια
οταν με φιλαει
δεν θελω να με βαριεται οταν
με κοιταει και δεν βαριεται.
Σημερα εισαι ομορφη λεει
Σημερα εχω τα χαλια μου.
Τοσο απλο ,
μ αγαπαει
και δεν θελω να μην μ αγαπα.
εισαι παρανοικη
εισαι κακια
εισαι απαισια
εισαι δειλη
εισαι εσυ
Μα ποια εισαι?
Ειμαι Η...
Καμιά φορά όταν καθόμαστε αργά
στο στενό μπαλκόνι
βράδια αποπνιχτικά
θυμάμαι καπνίζαμε
γελούσα , μετά πάλι αρχίζαμε-
Ποτέ μου δεν θα σε ξεχάσω.
Ελπίζω να μην καταφέρω και σε χάσω-
με το χαζό μου μυαλό
δεν θα τραγουδάω όσο θα λείπεις-
Λύπης γράμματα , φωτογραφίες
στο ταβάνι κολλημένα χιλιάδες πράγματα
τα πάντα πάνω σου από αλλού φερμένα.
Και είμαι το κορίτσι σου
ποτέ σου μη το ξεχάσεις
να μ αγαπάς πολύ
κι ας έχεις τόσα να χάσεις.
Τα τσιμέντα άναβαν φωτιές στην πόλη
είχαμε μείνει οι 2 μας , είχανε φύγει όλοι.
Σε ταράτσες με πολύχρωμα φώτα
σε τοίχους γραμμένους με άρρωστους στοίχους
με φίλησες.
Προσπαθώ να θυμάμαι πως περνούσε η μέρα
μου έλεγες αστεία
μέσα σ αυτή τη μπανιέρα
μέχρι να έρθει το πρωί και να πρέπει να φύγεις.
Το ξέρω είναι δύσκολο να μην έχεις ιδέα
τα πάντα είσαι εσύ
και δεν στο είπα για να λέω,
το ξέρω σε κούρασα που συνέχεια κλαίω.
Είναι η αγάπη μου , που χωρίς εσένα
μοιάζει να μην υπάρχει να είναι
ένα τεράστιο ψέμα.
Μα είμαι το κορίτσι σου
ποτέ σου μη το ξεχάσεις
να μ αγαπάς πολύ
κι ας έχεις τόσα να χάσεις.
Δεν έχω χαθεί , απλά έχω ξεχάσει
πως αλλάζουν των δρόμων οι λωρίδες,
σαν φίδια που σέρνονται
δίπλα από μεγάλες παγίδες.
Μέσα απο των δωματίων τις περσίδες
με κοιτάζουν κατι κορίτσια
τα πάντα κυμαίνονται-
μεταξύ σοβαρού κι αστείου
ήθελα να σου πω πόσο
ερωτευμένος είμαι,
αλλά έγινα κάτι
μεταξύ δειλού και γελοίου.
Καμιά φορά βγαίνω στο μικρό μου μπαλκόνι
υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που νιώθουν μόνοι-
κι εγώ τι να κάνω ειμαι ο πιο μόνος απο όλους.
Ανοίγω την τηλεόραση για να ακούω φωνές
και τότε αρχίζουν στο κεφάλι μου
χιλιάδες εκπομπές-
σκέψεων που δεν φαντάζεσαι
αγαπάω τα μάτια σου οταν κουράζεσαι.
Μέσα απο των δωματίων τις περσίδες
με κοιτάζουν κατι κορίτσια
τα πάντα κυμαίνονται-
μεταξύ αγάπης και μιας μεγάλης συνήθειας
ήθελα να σου πω πως σου τηλεφώνησα
μα δεν το σήκωσες.
Kάπου θα ήσουν μου φαίνεται
γελούσες? χόρευες?
μετά με πήρες.
"Aυτή η άπνοια δεν υποφέρεται"
Είμαι απαίσιος άνθρωπος
ποτέ μου δεν με συμπάθησα
μα η αλήθεια είναι
πως και ποτέ δεν προσπάθησα
Είμαι καλός πολίτης νομοταγής,
ή μήπως φουσκώνω κι εγώ
το τεράστιο μπαλόνι της εγκληματικής υποταγής?
Δεν ξέρω κανέναν άνθρωπο
που να μη γκρινιάζει.
κι όταν βγαίνουν στα μπαρ
όλοι τα σπάνε
εμένα όμως αυτό με τρομάζει.
προτιμώ να μένω μόνος με τη πικρή μου ειρωνεία
ένα μολύβι στο χέρι και μια φωτογραφία.
όχι δεν είναι τόσο όμορφη αυτή η παραλία
το χρώμα απ το βλέμμα σου την κάνει να μοιάζει αστεία.
Πετάνε οι στιγμές.
Μπορεί να μη με πίστευες-
Σαν μικρές μπλε γαλάζιες πεταλούδες.
πετάνε μιλιούνια.
Μικρή και άρρωστη μου στιγμή
μείνε εδώ , να ρίχνουμε αλάτι στις
πληγές,
Να κάθεται πάνω μας αργά η σκόνη
να πολεμάμε το χρόνο που όλα τα σκοτώνει.
Θα είμαι μαζί σου το πρωί όταν θα φοβάσαι
να σηκωθείς από το μπερδεμένο σου κρεβατι
Θα είμαι εκει το βράδυ όταν δεν μπορείς να ονειρευτείς.
Τους δαίμονες μου δεν μπορείς να τους νικήσεις
νομίζω-
Ναυάγησαν ολα, κι έμεινα με ένα κοχύλι στο χέρι
"κοίτα , πόσο ξεχωριστό!"
Μετά γέλασα κλαίγοντας.
Είναι αλμυρή η γεύση στα χείλη μου απ' τα δάκρυα
η απ τη θαλασσα.
Σταμάτα να ρωτάς κανείς δεν ξέρει-
Κάθισα μόνη μου σε αυτή εδω τη στεριά φορές, πολλές
και προσπαθούσα να σκεπάσω με την άμμο τι?
κάτι. πάντως κατι που πάντα θα κατατρώει τα όμορφα.
Κι αυτή η αλμύρα δεν λέει να φύγει απο επάνω μου
και νιώθω βαριά και κουρασμένη.
στέγνωσαν και τα μάτια.
Φέτος μίσησα για πρώτη φορά το καλοκαίρι.
Είναι απίστευτο πως ανοίγουν τα φτερά τους
τα πουλιά , οι μέρες , αυτοί που μας κρατάνε κοντά τους
Νιώθω την αύρα τους καθώς με προσπερνάνε
νιώθω να τρέχουν χωρίς να ξέρουν που πάνε
κι αν μπορούσα θα σβηνα την ιστορία
να σουν δικός μου χωρίς καμιά αμφιβολία
να χαν τα μάτια σου κάτι απ το χτες μου
να ήταν οι μέρες σου νύχτες δικές μου
δεν είναι δίκαιο να θέλω να είμαι η πρώτη
το πρώτο άνθος της άνοιξης
που φέρνει το χρώμα
στις γκρίζες γειτονιές
οπού κανείς δεν μιλάει
στις μαύρες σκιές όταν
που και που σε πονάει
και στο παράθυρο κοιτάω τη σκόνη
δεν μπορώ να αντιμετωπίσω αυτό που τόσο με πληγώνει
τι όμορφα που κλαίνε οι άνθρωποι οταν αγαπάνε
είναι το πιο αληθινό πράγμα που τους συμβαίνει κι ας πονάνε
νιώθω άρρωστη μέσα σαν κάτι που πεθαίνει
μα διαλέγει να ζήσει προσπαθεί κάθε μέρα
λίγο ακόμα να κρατήσει
είναι γιατί σε θέλω σε ήθελα και
γιατί μου λείπεις
Δεν με πειράζει που με αγνοούν όταν
τους λέω καλημέρα προσπαθώ την αλήθεια
να την πάω πιο πέρα , να δω μέσα απο σένα
έναν άλλο πλανήτη οπού το κτήριο αυτό θα μοιάζει με σπίτι
Παγκόσμια αδιαφορία , τίτλοι ειδήσεων νεκροί χιλιάδες
τροφή για ιστορία , περήφανο έθνος , γαμημένη κοινωνία
Σάπια αυτοκίνητα παρατημένα στους δρόμους , ποντίκια
σε υπονόμους και σε γραφεία να βγάζουν νομούς.
Από την άλλη πλευρά στο μυαλό του καλλιτέχνη
άνοιξη έρωτας το γκρίζο κτήριο είναι κι αυτό μια τέχνη
Κοιτάζοντας τώρα τα χιλιάδες μνημεία αναρωτιέμαι
αν ήθελαν και οι ίδιοι να γίνουνε πέτρινα ομοιώματα
σύμβολα χιλιάδων θυμάτων
Νιωθω και μια θλιψη να με πνιγει για τους άσημους
εραστες της τεχνης , ποιητες σε μια γωνια της καθημερινοτητας
πνιγουνε καθε κραυγη της πεινασμενης τους οντοτητας
ζωγραφοι που αφησαν το στίγμα τους σε μια παλια βιοτεχνια
νεκρη κι αυτη σαν τη δικη τους ευκαιρια
Κι όλα αυτά μου γεμίζουν το χαζό μου κεφάλι
και με ρώτησες εχθές άντε πες μου τι είναι πάλι ;
και εγώ σου είπα τίποτα απλά να
θα θελα για λίγο να ήμασταν πουλιά...
Καθομαι σε ενα μπαλκονι και κοιταω τα κιτρινα φωτα
τα αμαξια χανονται οι μηχανες παντα βιαζονται
καθομαι σε μια καρεκλα και κοιταω την πορτα
οι ανθρωποι βιαζονται , τα δακρυα χρειαζονται
Αναρωτιεμαι γιατι κλαιω , αν τελικα εισαι εδω
γιατι μου λειπεις
Εχθες δεν ειπες ουτε μια λεξη, δεν μ αρεσει
να ακουω σειρηνες στο δρομο
με προσπερνανε πεζοι με σπρωχνουν
ολοι ειναι τρελοι , ο καθενας κοιταει
την παρτυ του ενω εγω καθομαι και τους κοιταω
Λιωνω το λιγοστο φως της υπαρξης μου
μπροστα απο μια οθονη που μου φωναζουν τα γραμματα
βλεπω τη ζωη μου να σχεδιαζεται σε διαγραμματα
σαν μια ευθεια γραμμη σε καρδιογραφημα
κινουνται τωρα οι σκεψεις
απ τη μοναξια η τον πονο τι να διαλεξεις
και ο ζωγραφος κλαιει μονος στο παλιο του το σπιτι
στη ζωγραφια αυτη το μονο που λειπει ειναι η λυπη.
Γιατι δεν μιλας λιγο, δεν ξερω αν θα φυγω
μπορει να κατσω λιγο ακομη
ειναι κι αυτη η ανια που με σκοτωνει
ξερεις τα πιο ομορφα πραγματα
βρισκονται γυρω μας
γι αυτο προσπαθω να αγαπησω λιγο την ασχημια
αυτη ποτε δεν μ αγαπησε
Καθε μερα τα ιδια και στην ιδια βλακεια
ενα σωμα που καιει σε μια νεκρη κοινωνια
Μου φωναζουν στο δρομο
και συνηθως γελαω ειναι το σεξ
και ολα γυρω που με κανουν και ξεχναω
τι ειμαι τι ηθελα γιατι σ αγαπαω
καθε μερα τα ιδια και στην ιδια βλακεια
η αγαπη που χανεται μας χτυπα με μανια
Τωρα εσυ δεν ξερω αν μπορεις να πιστεψεις
αυτο που φοβαμαι ειναι πως ολα ειναι λεξεις
η μουσικη στο πικ απ ,μια καρεκλα στη μεση του δωματιου
κι εγω να κλαιω με λυγμους , ετσι φανταζομαι
το βραδια χωρις να υπαρχεις...
"Δεν ειναι αληθεια".
κι ομως ειναι η πιο μεγαλη...
"Φοβαμαι αυτο που εχω το ειχαν κι αλλοι"
δεν ειναι αληθεια.
Ξερεις ,χρειαζομαι τα ματια σου
για το ραγισμενο μου χαμογελο
καμια φορα ποναω δεν ξερω γιατι.
καμια φορα σε ποναω.
Μα παντα σ αγαπαω ξερεις πολυ καλα γιατι...
Δεν ξερω κι αν τα σεναρια που εκτυλίσσονται
στο εκτροχιασμενο μου μυαλο
θα συμβουν ποτε
θελω.μονο αν θες.
Δεν ξερω αν μπορω να ελέγξω
το τερας που οι γελοιοι αποκαλουμε ερωτα
φοβαμαι πως οχι.
Αν δεν μ αντεχεις αγαπησε με κι αλλο
αν σε κουρασα διωξε με για να γυρισω πισω
Τα παντα ειναι ασχημα, ζοφερα, ξενα
το καλοκαιρι θα ρθει γυμνο
τα παντα ειναι ομορφα παραδεισενια
μονο για σενα, το προσωπο μου οταν λειπεις
ειναι χλωμο.
Μου λειπεις. "Κι εσυ ξεφρενη ασχημη
κακια πολη δεν με καλύπτεις"
ειναι δυσκολη νυχτα και δεν μπορω αλλο
να καπνισω.ετσι απλα στο ειπα.
Αν τελειωσει αυτο δεν εμεινε τιποτα.
ισως ειναι χαζο μα
εχθες που σε κοιτουσα να φευγεις
ειδα τη σκια μου να κλαιει.
Τοσα χρωματα μα να,
καπως ξεθωριασε αυτη η φωτογραφια
τοσα αρωματα γλυκα
και ποιος τους δινει σημασια
Και οταν χανομαστε μαζι και οχι,
εδω κρατιομαστε
κι οπως χορευουμε του χρονου η μουσικη
χιονιζει την καμενη γη
τ αφηνει ολα παγωμενα
μα εμεις εδω ως την αυγη ξεχνιομαστε
Και εκεινο το ρολοι με λυπη μου γελαει
ηρθε παλι το πρωι και κανενας δεν μιλαει
Δεν εχω πως να σου το πω
μα εχω δυο ματια
να σε κοιταζουν μαγεμενα
Εισαι για μενα η χαραυγη
εισαι τα μερη που ολο ηθελα να παω
η πιο πολιτιμη σιωπη
και ολα αυτα τα ομορφα που λεω πως αγαπαω
Κι αποψε ειναι ωραια
ως και τα χαμογελα μοιαζουν αληθινα
α ναι αποψε βραδυ θα ναι ωραια
στο μεθυσμενο μου κεφαλι σκανε
πολυχρωμα αστερια εκρηκτικά
Σ ευχαριστω για τον χορο
για του μυαλου μου τον σεισμο
και τον διωγμο της λογικης
την αρρυθμια της μουσικης
που αντηχει μεσα απο μενα
καθε φορα που με κοιτας ερωτευμενα
και που μισεις ολα αυτα που λεν' συνηθισμενα
19 καλοκαιρια μετα εμαθα τι ειναι αγαπη
πως ειναι να κοιταζεις δυο ματια και να βλεπεις κατι
Αργα το βραδυ οταν κολλαει το δερμα
η φασαρια κλεινει τους δρομους
και χανεις την ουσια
μεσα σε ενα δωματιο ανοιγω τα ματια
προσωπα παγωμενα και νιωθω κομματια
χιλλιαδες νοτες εισβαλλουν με τη βια στο μυαλο
και φτιαχνουν μια ιστορια
ειναι σαν ψευτικη αυτη η πολη
φτιαγμενη απο χαρτι την καίνε ολοι
κι υστερα σου λενε εκεινοι φταινε
κι εσυ στεκεσαι χαμογελωντας ομορφος
και δεν σε νοιαζει
και εχεις δικιο μ αυτα τα ματια τι να πειράζει?
Ξημερωματα θυμαμαι , γιατι γελανε?
και μου την σπανε οταν ρωτανε που ειναι η αγαπη
που εχουν παει αυτοι που αγαπαν
πες μου εσυ τι με ρωταν?
Δεν την πιστευουν κι αμα διπλα τους περναει
δεν θα την βλεπουν
και αναπνεουν μονο για καποια λειτουργία
για να υπαρχουν και οχι να γραψουν ιστορια
Μα οταν κουραζεσαι και τούς σιχαίνεσαι
τοτε να ψαξεις να με βρεις
καπου θα καθομαι και παλι
θα περιμενω
Και σ αγαπαω γι αυτο αντεχω
γι αυτο αγαπαω και την σαπιλα αυτης της πολης
την πορνεια των ψυχων
τον βιασμο των ιδεων
και την αληθεια που λενε αυτοι
που ζουν με παραμυθια
Γιατι το ξερω πως οταν σιχαινομαι
το κοριτσι στον καθρέπτη στη γωνια
θα προσπαθησεις αλλη μια
και πρωτα εσυ θα το αγαπησεις
γιατι δεν μπορεσες ποτε σου να μισησεις
και πως με ενα φιλι τα ματια θα μου κλεισεις
και θα με πας καπου αλλου
Εκει δεν θα εχει φασαρια ,τα αστερια θα φαινονται
εκει οι λεξεις θα εχουν σημασια
κι ολος ο κοσμος θα ναι μουσικη
μοναχα εσυ.
19 καλοκαιρια χρειάστηκε
κανεις δεν βιαστηκε μα ολα εγιναν τοσο γρηγορα
και τωρα σ αυτο το δωματιο εισαι ο πιο ομορφος
και τωρα σ αυτο το σαλονι κοιταζω τον τοιχο
και τωρα σ αγαπαω και ισως μ αγαπας.
*Κρυος χειμωνας παγωμενη με ειδες
το σωστο ηταν λαθος και τωρα μονη
κοιταζω εναν χιονανθρωπο στο δρομο να λιωνει
Συζητήσεις που δεν πηγαν πουθενα γιατι ποτε δεν μιλησες
Αυτο το σωμα δεν σταματησε να καιει
και η φωτογραφια στον τοιχο αρχισε να κλαιει...
"το ηξερες" ειπες "θα σ απογοητευσω"
Το μυαλο μου φευγει ψηλά , σε μια ταρατσα
με τα ποδια στον αερα μελανιες στα μπρατσα
ειναι αργα και κοιτάμε την κίνηση
και τοτε μου ρχετε στο μυαλο αυτη η διαφήμιση
κατι ελεγε για αγαπη μα δεν θυμαμαι
σκεφτηκα να σε ρωτησω , μα φοβαμαι...
Σαν απο χαλασμενο ραδιοφωνο σε μια συχνοτητα
παρεμβάλλεται η φωνη μες το μυαλο μου εκκωφαντικά μου ψιθυρίζει
"Αν αυτο που λεμε καρδια χτυπαει γι αυτους που αγαπαμε ,
τοτε εσυ εισαι νεκρος εγω ζωντανη και που παμε?"
Μα δεν σε νοιαζε ποτε αν θα βγει αυτο το βελος
σε κοιτουσα δειλα και μου φωναζες τελος
Χιλλιαδες καλωδια μ ακουμπανε βρεγμενη
και η πικρη γευση αυτη στο στομα να μενει
κλεινω τα ματια και η πορτα ανοιγει
και το χερι ενος χιωνανθρωπου με πνιγει...
Τον κοιταζω στα ματια και με καποιον μου μοιαζει
ξαφνικα σε θυμαμαι ποσο εχεις αλλαξει
Στην πυξίδα αυτη ο δεικτης εχει κολλήσει
και ο ηλιος αυτος δεν λεει να δυσει
Ενα λαθος ειναι παντα μια ωραια ιστορια
μα σ αυτο το δωματιο η καρδια ειναι μια. *
